است ، و به همين سبب از بزرگترين گناهان و خطرناكترين آنها محسوب مىشود ، بدان جهت كه يگانگى امت و پاكيزگى و صفاى محيط زندگى را در معرض تهديد و فنا قرار مىدهد ، و در اين باره احاديث اسلامى به ما رسيده است : رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله - گفت : « يا على ، ده كس از اين امت به خدا كافر شدهاند ( از آن جمله : ) عيبجو و بدگوى در غياب در فتنه » ، « 25 » و گفت - صلّى اللَّه عليه و آله - :
« آيا مىخواهيد تا از اشرارتان شما را آگاه سازم » ؟ گفتند : آرى يا رسول اللَّه ، و او گفت : « كسانى كه به نمامى در ميان مردم آمد و شد مىكنند ، و ميان دوستان جدايى مىافكنند ، و از بىعيبان عيبجويى مىكنند » ، « 26 » و امام صادق - عليه السلام - گفت : « سه كس به بهشت درنمىآيند : خوناشام خونريز ، و نوشندهء شراب ، و آن كس كه به خبرچينى در ميان مردمان آمد و شد مىكند » . « 27 » 3 - مانع رسيدن خير و نيكى به ديگران شدن و به آنان تعدى كردن و به گناه پرداختن ، و اين همه از صفات منافقان است كه خير را تنها براى خود مىخواهند ، و به همين سبب در برابر هر تلاشى از رهبرى براى اصلاح مقاومت نشان مىدهند ، و با عمل و نظر آن را به تعويق مىاندازند ، چه به صلاح ايشان نيست كه رفاه اقتصادى شامل حال همگان شود ، و اختلاف طبقاتى از ميان برود ، / 212 زيرا كه نيرومندى اجتماعى و اقتصادى ايشان مبتنى بر وجود استكبار و استضعاف ، و ثروتمندى و فقر ، و به عبارت ديگر بر خونهاى ديگران و ناكاميهاى ايشان است .
«
مَنَّاعٍ لِلْخَيْرِ
- آن كه از رسيدن خير به ديگران سخت جلوگيرى مىكند . » اين كلمه مصداقهاى فراوان دارد ، و از جمله آناناند كسانى كه در پيرامون رهبرى حلقهوار گرد مىآيند و چنان مىكنند كه اعتماد او منحصر به ايشان شود ، و درها را بر روى صاحبان كفايت و شايستگى سياسى يا ادارى يا اقتصادى جوان مىبندند . و بزرگترين خيرى كه از آن جلوگيرى مىكنند ، قرآن است كه پيشوايان
هامش
( 25 ) - كتاب المواعظ از شيخ صدوق ، ص 11 .
( 26 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 393 .
( 27 ) - الخصال ، ص 180 .