مىدهند .
[ 4 ] ثالثا : نشانهء ديگرى از بزرگى رسول - صلّى اللَّه عليه و آله - اخلاق عظيم او است كه از اين لحاظ بر همهء بزرگان بشريت كه پيامبران و صدّيقانند تفوق پيدا كرده است ، و اين خود از خردمندى كامل و بزرگى حلم و گستردگى علم و نفوذ بصيرت او خبر مىدهد .
/ 201 «
وَ إِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ
- و تو را خلق و خويى بزرگ است . » براى عظمت اخلاق او همين بس كه پروردگار جهانيان از او به عظمت ياد كرده است ، و چگونه چنين نبوده باشد در صورتى كه خدا او را ادب آموخت تا آن جا كه گفت - صلّى اللَّه عليه و آله - : « خدا مرا ادب كرد و نيكو به تأديب من پرداخت » . امام صادق - عليه السلام - گفت : « خداى عزّ و جلّ پيامبرش را ادب كرد و نيكو ادب كرد ، پس ادب او را به حدّ كمال رسانيد ، گفت
وَ إِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ
. « 9 » از تأكيد خدا در اين باره كه رسول بر « على » خلقى عظيم است ، آشكار مىشود كه او - صلّى اللَّه عليه و آله - به تكلّف و ساختگى خلق نيكو نداشت ، و اخلاق وى چيزى عرضى نبود كه بيايد و برود ، بلكه سجايا و ملكاتى بود كه با هستى و هويّت او آميخته شده و از آن جدا نمىشد و نه آن يك از اين يك ، و اين از برترين و عاليترين فضيلتى است كه بشر مىتواند در اخلاق به آن برسد . و پيامبر بدان سبب به چنين عظمت و مكانت رفيع دست يافت كه به دين در زندگى خود تحقق و تجسم بخشيد . و امام باقر - عليه السلام - در خصوص گفتهء خدا : « الآية » گفت كه : « آن اسلام است » ، « 10 » و گفت : « على دين عظيم » ، « 11 » و بنا بر اين راه رسيدن به عظمت در قرآن موجود است ، و بنا بر اين هر كس خواستار آن باشد ، بايد بداند كه ثمرهء تطبيق و عملى كردن دستور قرآن است .
هامش
( 9 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 389 .
( 10 ) - همان منبع ، ص 391 .
( 11 ) - همان منبع ، ص 392 .