ستارهاى مخصوص به خود دارد كه چون او بميرد ساقط مىشود ، و شهابها و آسمانسنگها را از همين راه مورد توضيح قرار مىدهند ، و به همين سبب است كه مىگويند : / 147 ستارهء من با ستارهء تو سازگار نمىشود . قرآن به اين تصورها اشاره مىكند و به تصحيح آنها مىپردازد و مىگويد :
«
وَ لَقَدْ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ
- و آسمان نزديك را به چراغهايى آراستيم . » آن ستارگانى است كه براى مردم زمين به معنى قنديلها است ، چه كشتيهايى را كه بادهاى تند سبب منحرف شدن كشتيها از مسيرشان شده است ، راهنمايى مىكند و به راه خود باز مىگرداند ، و راه چوپانى را كه شب هنگام در آن صحرايى دور گوسفندان خود را مىراند ، براى او روشن نگاه مىدارد ، به همان گونه كه لذت بخش كسى است كه در شب تاريك و صاف در زير آسمان بر بستر خويش دراز كشيده و به آنها با خوشحالى نظر مىافكند و صورتهاى فلكى گوناگون و سيارات و ثوابت را از يكديگر تشخيص مىدهد . ولى متانت و استحكام آفرينش ميان اين آرايش و روشنى و ميان پاسدارى از آسمان كه ستارگان در آن ديده مىشوند ارتباطى به وجود مىآورد ، پس به همان گونه كه ستارگان آسمان را تزيين مىكنند و زمين را براى مردم آن در تاريكى شب روشن مىسازند ، به همان گونه هم شياطين را از آسمان دور مىكنند و آنها نمىتوانند به مقدرات جهان آسيبى برسانند ، يا حتى براى دست يافتن به آن مقدرات دزدانه به گوش كردن بپردازند .
«
وَ جَعَلْناها رُجُوماً لِلشَّياطِينِ
- و آنها را تيرهايى براى پرتاب شدن به شياطين قرار داديم . » اين آيه پندار نادانان را به اين كه شياطين قواى فوق العاده و داناى از قضا و قدر خدا هستند و آسمانها را مىشكافند و به مقام بالا مىرسند ، و اين كه همين امر سبب شريك قرار دادن شياطين با خدا شده و گروهى به اعتبار آن كه كاهنان ميانجيگرانى بين شياطين و آدمياناند از آنان پيروى مىكنند ، باطل كرده است ، پس ستارگان بدان گونه كه آنان مىانديشيدند نيستند بلكه زينت و چراغ و