مىكند ، حضور اين غيب در برابر او افزونتر مىشود و بيشتر وى را به ترسيدن از خدا برمىانگيزد .
سپس خداوند متعال جهنم را كه براى كافران آماده ساخته است به ياد ما مىآورد و از شدّت گرمى آن و اين كه نزديك است از خشمى كه بر دشمنان خدا دارد منفجر شود ، سخن مىگويد ، و از اين كه راه رهايى از آن / 135 گوش فرا دادن به تهديدها و آيهها است كه بر اثر آن عقلها برانگيخته مىشود ، بدان سبب كه كوتاهى كردن و تقصير انسان در اين باره از بزرگترين گناهانى است كه در آخرت چارهاى جز اعتراف كردن به آنها وجود ندارد ، و چگونه شخص مىتواند به آنها اعتراف نكند در صورتى كه گواهى نافذ خداوند متعال وجود دارد ؟ !
شرح آيات :
[ 1 ] در نخستين كلمه از سورهء ملك با اسمى از بزرگترين اسمهاى خدا رو به رو مىشويم كه « تبارك » است ، و حديث به جا مانده از امام صادق - عليه السلام - دربارهء آن اسم ( و دو نام ديگر كه در بزرگى همانند آناند ) چنين مىگويد : « خداوند تبارك و تعالى نامى را آفريد كه از لحاظ حروف توصيف ناشده ، و از لحاظ لفظ ناگفتنى ، و از لحاظ شخص تجسم نيافته ، و از لحاظ تشبيه وصف ناشدنى ، و از لحاظ رنگ بدون رنگ است ، اطراف و اكنافى ندارد ، و حدود و مرزها از آن به دور است ، و در برابر حسّ هر توهم كننده در حجاب است ، و پوشيدهء ناپوشيده است ، پس آن را كلمهء تمامى مشتمل بر چهار جزء قرار داد كه هيچ يك از آنها پيش از ديگرى قرار نگرفته است ، پس سه حرف از آنها را به سبب نيازمند بودن آفريدگان به آن آشكار كرد ، و يكى را پوشيده نگاه داشت ، و آن اسم پنهان در خزانه قرار گرفتهء با اين اسمهاى سهگانهاى است كه آشكار شده ، پس آنچه ظاهر و آشكار است : اللَّه است و تبارك و سبحان ( و در روايتى : و تعالى ) . هر يك از اين سه اسم را چهار ركن است كه روى هم رفته دوازده ركن مىشود ، سپس براى