/ 128
زمينهء كلّى سوره
شايد كاشتن ترس از خدا به غيب محورى باشد كه همهء آيات سورهء ملك به وسيلهء آن به هم اتصال پيدا مىكنند ، و آن آغاز انعطافى بزرگ در سياق قرآنى به سوى بينشهايى است كه وحى الاهى در دو جزء اخير نازل شده است ، و بيشتر آنها تشكيل يافتهء از سورههايى مكى است كه از اصول اسلام ، همچون ايمان به خدا و به رسول و رسالت و آخرت بحث مىكند .
1 - در آغاز سوره خداى بزرگ با نامهاى نيكو ( الاسماء الحسنى ) ى خود تجلّى پيدا مىكند ، همچون تبارك و الملك و القدير و الخالق و العزيز و الغفور و الرحمن ، بدان سبب كه شناخت سالم نسبت به خدا انسان آفريده را با و جدان و عقل و همهء حواسّش در برابر خالق خود سبحانه و تعالى قرار مىدهد ، و همين امر به او خشيت و ترس از او عزّ و جلّ را مىبخشد ، و در اين شك نيست كه ترس انسان از پروردگارش به اندازهء شناختى است كه از خداى خود دارد ، مگر خود او سبحانه و تعالى نگفته است : «
إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ
- از خدا بندگان عالم او مىترسند » ؟ ؟ . « 1 » و براى آن كه معرفت و شناخت به اين درجه برسد ، مشاهده مىكنيم كه سياق قرآن ميان آن و ميان شناساندن بزرگترين هدفهايى كه / 129 انسان به خاطر آنها آفريده شده يعنى «
لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا
- تا شما را بيازمايد كه كدام يك نيكوكارتريد » آميختگى به وجود آورده است ، و بنا بر اين در برنامهء اسلام معرفتى كه به عمل صالح نيانجامد وجود ندارد ، بلكه نيكوترين مردم از لحاظ عمل از همهء
هامش
( 1 ) - فاطر / 27 .