مىشناخت ، ولى آسيه با تمايل پيدا كردن به نعيم آخرت كه در برابر آن هر نعمتى كوچك مىشود ، بر فريب دنيا نسبت به خودش پيروز شد ، و در اخبار آمده است كه او كاخهاى خودش را در بهشت مىديديد ، در صورتى كه خود در خانهء آتش مقيم بود و عذابهاى گوناگون را مىچشيد .
دوم : اين زن شريف از همسرى شوهرى كه زنان مؤمن همچون او خواستار اويند محروم ماند و بخت يار او نشد ، پس از خدا خواست كه به نعمتهاى خانهء همسرى دسترس پيدا كند ، و خواستار خانه شدن همچون خواستار كسى شدن بود كه در آن خانه منزل دارد ، و جز شوهرى بزرگوار و بخشنده چه چيز مىتواند مايهء خوشى زن بوده باشد ؟ و اگر خواسته و دعاى او چنين بوده ، پس چرا قرآن با صراحت به آن اشاره نكرده است ؟ شايد بدان سبب بوده باشد كه آداب اجتماعى در نزد اعراب ( و شايد در نزد جز ايشان نيز ) براى زن عفيفه / 121 خواستار شوهر شدن را جايز نمىشمرده است .
آنچه اين انديشه را تأييد مىكند ، رواياتى است كه بنا بر آنها ثابت مىشود كه در بهشت به همسرى رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله - در خواهد آمد ، چه از او - صلوات اللَّه عليه - روايت شده است كه در بيمارى مرگ خديجه - عليها السلام - بر او وارد شد و به او گفت : « بر خلاف ميلمان چه چيزها كه بايد ببينيم ؟ پس چون بر هووهاى خود ( يعنى زنان ديگر پيغمبر ) وارد شدى ، سلام مرا به آنان برسان » ، و خديجه پرسيد كه آنان چه كسانند ؟ پس گفت : « مريم دختر عمران و كلثم خواهر موسى و آسيهء همسر فرعون » ، و بقيهء آيه اشارهاى به اين حقيقت دارد :
«
وَ نَجِّنِي مِنْ فِرْعَوْنَ وَ عَمَلِهِ
- و مرا از فرعون و عمل او رهايى بخش . » پس باقى ماندن در سايهء او را رد مىكرد ، و گفتهء خداوند متعال : « و عمله » ما را به انديشهاى مهم مىاندازد ، و آن اين كه انسان مؤمن گاه به هجرت يا به سقوط نظام فاسد از آزار مستقيم ستمگران خلاصى پيدا مىكند ، ولى گاه از اعمال آنان خلاص نمىشود ، و همچون آنان به ظلم كردن برمىخيزد و به كارهاى زشت