است ، و وابستگى آن دو زن در دنيا به جبههء كفار بوده و در آخرت با اهل دوزخ خواهد بود كه از جنس اعمال ايشان است ، و به همين سبب نوح و لوط هيچ دردى را از ايشان دوا نخواهند كرد .
/ 119 «
وَ قِيلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدَّاخِلِينَ
- و به آنان گفته مىشود كه همراه با درآيندگان به آتش به آن درآييد . » خداوند متعال اين دو زن را مثل و نمونه براى كسانى كه كافر شدند قرار داده است ، چه از لحاظ همسرى دو تن از پيامبران شايستهء آن بودند كه در قلهء ايمان قرار گيرند ، ولى آنان به جاى ايمان ، با وجود اوضاع و احوال مساعد ، كفر را برگزيدند . و اين مثل ما را به آن رهبرى مىكند كه كوشش مؤمنان براى محفوظ داشتن كسان خود از درآمدن به آتش دوزخ ، ناگزيرى نيست كه به نتيجهء مثبت بيانجامد ، و اين خطا است كه پيامبران را از روى زنان و كسان ديگرشان ارزشيابى كنيم ، و ارزشيابى سالم تنها از طريق اعمال و رسالت ايشان امكان پذير است .
شايسته است كه در اين آيه اندكى در برابر كلمهء خيانت توقف كنيم كه - به اعتقاد من - خيانت در مقياس رسالتى به معنى خيانت در مقابل حركت رسول و اصول او است ، و نه چنان كه بعضى به دروغ برخاستهء از عقدههاى جنسى يا ، با اعتماد كردن بر اسراييليات ، خيانتى جنسى مىدانند . هرگز چنين نيست و آن ، به دو دليل ، خيانتى در رسالت پيامبر است :
اول : به دليل سياق قرآن ، از آن جهت كه سخن در خيانت در ضمن سخن از فاش ساختن رازى از طرف يكى از زنان پيامبر آمده است ، و هنگامى كه سخن از همسران نوح و لوط به ميان آمد ، آنان را مثلهايى براى جبههء ضد حق « الذين كفروا » خواند ، و اگر خيانت جنسى بود ، آنان را مثل براى كسانى كه به فساد كشيده شده بودند ، همچون زانيان ، قرار مىداد .
دوم : چون تفسير خيانت در اين جا به خيانت همسرى مىشود ، تنها زنان پيامبران را شامل نمىشود ، بلكه خود ايشان را نيز در بر مىگيرد ، و خانههاى ايشان را به صورت جايگاه فحشاء و فسق و زنا مجسم مىسازد ، و حاشا از پيامبران كه چنين