از توبه است ، و امام ابو الحسن - عليه السلام - گفت : « اين كه بنده از گناه توبه كند و به آن باز نگردد » ، « 18 » و رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله - دربارهء توبهء نصوح چنين گفته است : « اين كه توبه كننده توبه كند و سپس به آن بازنگردد ، به همان گونه كه شير به پستان باز نمىگردد » . « 19 » اين توبه آن است كه خدا آن را مىپذيرد و به ميانجيگرى آن از گناهان شخص در مىگذرد و او را در روز قيامت به بهشت درمىآورد .
«
عَسى رَبُّكُمْ أَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ
- باشد كه خدا از شما بديها و گناهانتان را بسترد و بزدايد . » حق اين است كه توبه كنندهء از سر صدق و راستى اميد آن دارد كه گناهان او از صورت عقده و گره بدى كه مانع / 115 پيشرفت او به سوى كمال است بيرون آيد و همچون عامل و انگيزهاى نيرومند شود كه او را به سوى خير و فضيلت مىراند ، چنان كه خداوند متعال از نامهء اعمال او زشتيها و گناهان را مىزدايد و هيچ كس حتى نزديكترين مقرّبان به خدا از آن آگاهى پيدا نمىكند . معاوية بن وهب گفت :
شنيدم كه ابو عبد اللَّه - عليه السلام - ( امام صادق ) مىگويد : « چون بندهاى توبهء نصوح و پاكيزه كند ، خدا او را دوست مىدارد و او را در دنيا و آخرت مىپوشاند » ، و من گفتم : چگونه او را مىپوشاند ؟ و او گفت : « دو فرشتهء او آنچه را از گناهانش كه نوشته بودند فراموش مىكنند ، و به اندامهايش وحى مىرسد كه : گناهان او را از وى پوشيده نگاه دارند ، و به گذرگاههاى او در زمين وحى مىرسد كه : گناهانى را كه بر روى شما انجام داده است پوشيده نگاه داريد ، پس در آن هنگام كه با خدا ملاقات مىكند ، هيچ چيزى به گناهكار بودن او گواهى نمىدهد » ، « 20 » و به همين سبب دليلى براى رفتن او به دوزخ باقى نمىماند ، و بالاتر از همهء اينها آن كه خدا او را به رضوان و نعيم خود در بهشت درمىآورد .
هامش
( 18 ) - همان منبع ، ص 374 .
( 19 ) - مجمع البيان ، ج 1 ، ص 318 ، و القرطبى ، ج 18 ، ص 197 .
( 20 ) - همان جا .