طريق كمبودىهاى خود را جبران نمايد . گاهى به ديگران تهمت و افتراء مىبندد ، خود را برتر از ديگران مىداند ، اين عملكرد او به ديگران هيچ ضررى نمىرساند ، بلكه ضرر آن به خودش برمىگردد . حس كمبودى باطنى ، انسان را شرور مىسازد و از جاده انسانيت بيرون مىكند ، هميشه دوست دارد به ديگران فحش و ناسزا بگويد . كسانىكه در باطن خود احساس حقارت مىكنند ، خيلى عقدهاى مىشوند ، مثل حيوانات درنده مىخواهند حيثيت ديگران را با تهمت ، افتراء و دروغ خود پاره كنند و آنان را مثل خود به حقارت بكشانند . اينعده هم به دين خود ضرر مىرساند و هم به دنياى خود ، هردو را از دست مىدهد .
مشركين قريش به همين حالت گرفتار بودند ، آنان عقدهاى ، مغرور ، متكبّر و خود خواه بودند ، از نظر روانى كاملًا خود باخته و منفعل شده بودند ، اعتماد بنفس نداشتند . مسلمانان بر خلاف مشركين ، بسيار آرام با وقار ، با متانت ، با اعتماد بنفس كامل ، آماده هرنوع فداكارى در راه خدا بودند . قرآن مجيد ريزهكارىها و روانكارىها را بيان مىكند .
« إِذْ جَعَلَ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي قُلُوبِهِمُ الْحَمِيَّةَ »
به ياد بياور زمانى را كه كفار ، نخوت و تكبر را در دلهاىشان جاى داده بودند .
« حَمِيَّةَ الْجاهِلِيَّةِ »
اين نخوت و تكبر نشانه جاهليت آنان بود ، همه به خودخواهى ، تكبر و عقده كشايى مبتلا شده بودند .
« فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلى رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ »
خداوند ، آرامش درونى و اعتماد بنفس را براى رسول مكرم اسلام صلى الله عليه و آله و سلم و مؤمنين همراهش نازل نمود ، تا با خاطر آسوده و بدون ترس و هراس از دشمن ، منتظر فرمان پيغمبرشان باشند .
« وَ أَلْزَمَهُمْ كَلِمَةَ التَّقْوى »
و كلمه تقوى را نيز بر آنان ملتزم ساخت تا تقوى الهى را بر عهده گيرند . در مورد
« وَ أَلْزَمَهُمْ كَلِمَةَ التَّقْوى »
دو احتمال وجود دارد .