ماترياليستها ) گويند دنيا بر حسب تصادف و خود به خود به وجود آمده و پس از آن زندگى و مسئوليّتى نيست و اين بيان ناشى از انكار و كفر آنان است نسبت به غيب ، و بر اين اساس گويند نيكبخت در دنيا كسى است كه عنان نفس خود را رها كند كه هر چه خواهد از نعمتهاى دنيا لذّت برد و بهرهگيرد ، و بيشتر بشريّت بر اين مذهب و راه است ، البته اگر موضع عملى در زندگى را مقياس و وسيلهء سنجش قرار دهيم .
اما رسالتهاى الهى با اين همه تفاوت دارند زيرا زندگى دنيا را مرحله ميان زندگى عالم ذرّ و زندگى آخرت مىشمارند ، و در آن عالم كه انسان پاك و پاكيزه بود عهد و پيمانى را بر خود نهاده و قطعى كرده است كه «
وَ قَدْ أَخَذَ مِيثاقَكُمْ
- خدا از شما پيمان گرفته است » « 102 » ، داير بر اين كه به پروردگار خود تسليم شود ، از اين رو بر انسان واجب است كه آن پاكى را با ايمان به خدا و پذيرفتن و پاسخ دادن به دعوت رسول نگهدارد تا به سوى آخرت به جهش درآيد و به خرسندى و رضوان و بهشتى كه نزد خداست برسد .
انسان هرگز در جهان پايدار نمىماند و مسير حركتش در دنيا متوقف نمىشود بلكه به سفرى دراز به آهنگ رهسپار شده كه او را به قرارگاه ابدى و پايانى خود مىبرد ، پس بر او واجب است كه چگونگى نفس خويشتن را با اين توافق دهد و سازگار و در خورد اين كند . پس نبايد اين سفر ناگزير و حتمى را فراموش كند ، و با دنيا چنان رفتارى در پيش گير كه گويى جهان سراى جاودان و خانهء درنگ و بقاست ، و آمادگى خود را براى اين كوچيدن دشوار فرونگذارد ، و آن گاه كه ساعت حركتش فرا رسيد و مهلتش سرآمد و مرگش به دو هجوم آورد آماده باشد ، و بايستى بدين اندرز امام خود ، امير مؤمنان ( عليه السلام ) گوش فرا داده باشد كه گويد :
« همانا دنيا پشت كرده و بدرود گويان است ، و آخرت روى آورده و از فراز جاى نگران است . بدانيد كه امروز ورزش است و فردا مسابقه و پرش ، و خطّ پايان ،
هامش
( 102 ) - همين سورهء الحديد / 8 .