امروز آن روز است كه از شما و از آنان كه كفر ورزيدند باز خريدى نپذيرند و نگيرند و جايگاهتان آتش است ، » در مقابل بهشتى كه مردان و زنان مؤمن بدان دست مىيابند و كامياب مىشوند . و تفاوت ديگر اين كه ولىّ و يار مؤمنان خداوند است و پيامبران و اوليا و نيكوكارانى كه پيشتر نورى به بهشت فرستادهاند كه اكنون در برابر آنان حركت مىكند ، / 50 اما منافقان و دورويان نه دوستى مىيابند و نه يار و مدد كارى و نه جايگاهى جز آتش ، و چون سراغ دوستان خود ، يعنى ستمگران و شيطانها را كه در دنيا از آنها پيروى مىكردند بگيرند به آنان پاسخ رسد :
«
هِيَ مَوْلاكُمْ
- اين ( آتش ) همان دوستدار شماست . » آنان دعوت خدا را كه گفت «
آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ
- به خدا و فرستادهء او ايمان آوريد . » رد كردند و نپذيرفتند ، آن گاه كه بجاى ايمان نفاق ورزيدند و دو رويى كردند ، بجاى فرمانبردارى از پيامبر از رهبريهاى گم كرده راه و گمراه كننده پيروى كردند ، و چون به آنان گفته شود : آتش همان دوستدار شماست ، به عين يقين مىدانند و در مىيابند هنگامى كه با ستمكاران دوستى ورزيدند ، در واقع دوستى با آتش را برگزيدند ( و همان را به خود پسنديدند ) .
«
وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ
- و بد جايگاه و پايانهاى كه آن است . » بخش اخير ( اين آيه ) مقابل آن بخش از گفتهء خداى تعالى دربارهء مؤمنان است كه گفت : «
ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ
- آن است همان كاميابى بزرگ ، » و جايگاه و پايانهاى بدتر از تاريكى قيامت ، و عذاب دوزخ و خشم پروردگار ؟ و اين يك از هر شكنجه و عذابى ديگر شديدتر است كه انسان مورد و هدف خشم و غضب خدا قرار گيرد ، و از او دور و مهجور بماند . در دعا آمده است : « اى خداى من و سرور من و مولاى من ، در نظر آر و پندار كه بر عذاب و شكنجهات تحمل آوردم و شكيبايى كردم ، امّا چگونه بر جدايى و فراق تو شكيبايى توانم ، و پندار كه بر گرمى آتشت بردبار ماندم ، امّا چگونه از انتظار كرامت تو باز مانم ؟ . . بايد بسان گريستن ( فرزند ) گم كردگان بر درگاهت زار بگريم ، و بايد تو را آواز دهم :