بانحصار گويد : «
إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ يَرْتابُوا / 47 وَ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أُولئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ
« 62 » - مؤمنان تنها آن كسانند كه به خدا و فرستادهء او ايمان آوردند و سپس هرگز شك و ترديدى نكردند و با اموال و جانهاى خود در راه خدا جهاد كردند ، آنان بواقع راستگوياناند . » ادّعاى منافقان كه گويند مؤمن و همراه مؤمناناند ، تنها كوششى است براى آن كه خود را به مؤمنان بچسبانند و از عذاب رهايى يابند ، و گرنه آنان نه به خدا ايمان دارند و نه به فرستادهء او ، و به دعوت خدا كه در آياتى روشنگر كه بر رسول خود ( ص ) نازل كرده مندرج است پاسخ مثبت نگفتهاند ، پس در تاريكى باقى ماندهاند .
مرحلهء چهارم : فريفته شدن به آرزوهاى دور و دراز . بدين معنى كه حتى پيدا و روشنگر است و آيات و نشانههاى خود را بروشنى در برابر انسان قرار مىدهد ، و آن را سنگينى و اعتبارى است بزرگ بر واقع و سودهايى كه به شمار در نمىگنجد ، و با فطرت و سرشت انسان و سنّتها و قوانين خداوند در آفريدگانش درآميخته و سازگار ، و انحراف از چيزى چنين كوشش و جهدى مىطلبد و جز به مدد وسايل صورت نمىپذيرد ، و از جملهء وسايل آن فريفتگى به آرزوهاى دور و درازى است كه در ذهن منحرفان ، پى در پى مىآيد همچون كسى به بيمارى آب سياه در چشم دچار شده ، و نمىتواند قرار و آرام خود را بازيابد و به پايان كارهاى خود بينديشد .
يا انسان به وسيلهء توبه و كردار شك و ترديد را در برابر حق از ميان مىبرد و بر آن فايق مىآيد و يا اگر چنين نكند بر باطل باقى مىماند تا مرگش در رسد و فرصت تغيير خود به سبب آرزوهايى كه شيطان در دل او مىدهد ، از دستش به در رود ، همچون دست يازيدن به ظواهر و پارهاى كارهاى جانبى و در حاشيه كه بشر براى توجيه خطاهايى كه مرتكب شده در انجام آنها مىكوشد . يكى از اين آرزوها نيز نگرش نادرست به آمرزش خداوند و پشتگرمى به شفاعت اولياست ، و از اين روست كه امامان هدى پيروان و شيعيان خود را از آرزوهاى دور و دراز بر حذر
هامش
( 62 ) - الحجرات / 15 .