هم چنان ايستاده رها كردند . » « 49 » قرآن اين پديدهء منفى را كه ناشى از رجحان دادن تجارت و بازى بر حضور در نماز است با بيان اين نكته چاره مىكند كه آنچه با التزام و پيمودن راههاى الهى از نزد خداوند مىرسد بهتر از تمام اينهاست .
اين آيه خود به اعتقاد به تناقض ميان التزام به دين و دنيا داراى اشاره مىكند ، امرى كه پارهاى در عمل بدان دچار مىشوند و امكان جمع بين اين دو را نمىبينند و از اين رو دنيا را به لحاظ آن كه نقد است بر آخرت نسيه ترجيح مىدهند . و حقيقت اينكه خير التزام و پيمودن راههاى خداوند در زندگى ، تنها منحصر به آخرت نيست بلكه شامل دنيا نيز مىشود .
«
قُلْ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ مِنَ اللَّهْوِ وَ مِنَ التِّجارَةِ وَ اللَّهُ خَيْرُ الرَّازِقِينَ
- بگو آنچه در نزد خداست از بازيچه و تجارت بهتر است و خدا بهترين روزى دهندگان است . » پس كسى كه تمامى خير ، معنوى و مادّى ، و در دنيا و آخرت را « آنچه نزد خداست » مىخواهد ، براستى ، راهش پيروى از راه استوار اوست ، و چه خيرى است در تجارتى كه بر اساس رهنمود قرآن و تقواى الهى نهاده نشده باشد ؟ چنين تجارتى بذر طبقاتى بودن ناپسند و فقر را مىكارد و سبب انحطاط اقتصادى مىشود .
در ترتيب كلمات اين آيه ملاحظهاى در خور توجّه است . در آغاز كه خداوند مىخواهد پديدهء گسيختن از نماز را بيان كند تجارت را - كه مهمتر است - بر لهو و بازيچه مقدّم مىآورد ، و اين براى آن است كه دامنهء ترجيح امور دنيا را بر شؤون دين به وسيلهء بعضى بيان كند ، پس اينان كسانى هستند / 398 كه نه تنها تجارت مشغولشان مىدارد بلكه نسبت بدانچه سادهتر و كمشأنتر از آن است يعنى بازيچه تأثير پذيرند . و آنجا كه مىخواهد تأكيد كند كه آنچه نزد خداست برتر از آن چيزيست كه ايشان به دنبال آن مىروند چيز پستتر از لحاظ درجه را بر مهمتر مقدّم مىدارد ،
هامش
( 49 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 327 .