( و به كار مىپردازم ) . پرداختن من بدان كار جز براى اين نيست كه مىخواهم خداوند مرا ببيند كه در طلب حلال مىكوشم . آيا گفتهء خدا عزّ اسمه را نشنيدهاى :
« آيه . . .
فَإِذا قُضِيَتِ الصَّلاةُ . . .
» آيا ديدهاى كه اگر مردى درون خانه رود و در را بر خود ببندد و سپس بگويد : روزى من بر من فرود مىآيد ، چنين شود ؟ آيا او يكى از آن سه گروهى كه دعايشان مستجاب نمىشود نيست ؟ راوى گويد : گفتم آنان كيانند ؟ گفت : . . . و مردى كه چيزى دارد و در اتاق خود مىنشيند و بيرون نمىرود و در تلاش معاش برنمىآيد و نمىجويد تا آنچه را دارد مىخورد ، آن گاه به دعا مىخواهد ، پس به دو پاسخى ندهند » « 48 » آرى ، فضل خداوند و روزى او با كوشش و كار شتابان براى آن به دست مىآيد ، و از اين روست كه خداى تعالى پس از دعوت به پراكنده شدن گويد :
/ 396 «
وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ
- و رزق و فضل خدا را طلب كنيد . » يعنى در آن هنگام شما در موقعيّتى قرار داريد كه اميد آن فضل و رزق مىرود يا خود را در برابر فضل و بخششى از خداوند مىيابيد كه رزق خود را از آن نصيب مىبريد .
«
وَ اذْكُرُوا اللَّهَ كَثِيراً لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ
- و خدا را فراوان ياد كنيد ، باشد كه رستگار شويد . » و اهميّت استمرار در ذكر خدا براى انسان ، هنگامى كه در زمين پراكنده مىشود و رزق و فضل خدا را مىجويد اين است كه او را از انحراف و گرفتار شدن به خطاها به سبب فراموش كردن خدا ، بر كنار مىدارد ، پس كسى كه خدا را به ياد دارد و ذاكر اوست به سوى حرام نمىرود و راههاى كج و پيچ در پيچ را نمىپيمايد و با مردم ناسره كارى نمىكند و به آنان زيان نمىرساند ، و براى چنين كسى اميد صلاح و رستگارى مىرود .
هامش
( 48 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 327 .