ايمان و عمل مسلّح شود ، زيرا اين دو گانه راه استفاده از فرصت عمر هستند ، حال كه بشر از گريز از مرگ ناتوان است ، پس شكى نيست كه مىتواند عاقبت نيك را با عمل صالح اختيار كند ، كه اين كشتى نجات و تنها ترازوى سنجش در پيشگاه خداوند است ، نه تبار و نسب يا پيوستگى ظاهر .
[ 9 ] و اين چنين خداوند آيهء پيشين را مقدّمهاى قرار داد تا از جمعه به عنوان عيد اين امّت سخن گويد و تأكيد بر استقلال آن در ميان شعاير اين امّت به اضافه استقلال آن در رسالت اين امّت از ديگر امّتها ، چون نصرانيان و يهوديان كند كه هر يك رسالت خود ( تورات و انجيل ) و عيد خويش ( شنبه و يكشنبه ) را دارند ، « 33 » قرآن در اين سوره نماز جمعه و روز جمعه و مفهوم حقيقى آن را در برنامهء اسلام عطا مىكند ، پس جمعه در سطح خارجى نشانهء استقلال و در سطح داخلى نشانهء وحدت و بهم پيوستگى است .
از اين جهات و جهاتى ديگر دعوت الهى به برگزارى نماز جمعه و ترك هر كارى اعمّ از سرگرمى و داد و ستد و ديگر امور دنيايى شبيه آنها بدان هنگام فرا مىرسد ، و بدين گونه برگزارى نماز جمعه نزد بعضى از مسلمانان ( مذاهب و علماى آنان ) به اجماع امّت با گرد آمدن شرايط آن امرى واجب مىشود . در كتاب من لا يحضره الفقيه روايت شده است : « در مدينه هنگامى كه مؤذّن اذان روز جمعه را مىگفت ، منادى بنا بر گفتهء خداوند « آيهء جمعه » حرمت خريد و فروش را در آن هنگام ندا مىكرد . » « 34 » / 389 امام باقر ( عليه السلام ) اهتمام نسل اوّل مسلمانان را به نماز جمعه توصيف مىكند و مىگويد : « به خدا سوگند به من خبر رسيده است كه اصحاب پيامبر ( صلّى اللَّه عليه و آله ) از روز پنجشنبه براى نماز جمعه آماده
هامش
( 33 ) - اشاراتى دربارهء اين انديشه در اخبار آمده است : پيامبر خدا ( ص ) گفت : « چه مىشود شما را اگر يكى از شما شامگاه پنجشنبه خود را براى ( نماز ) جمعه آماده كند ، همان گونه كه يهوديان شامگاه جمعه خود را براى شنبه آماده مىكنند ؟ » تفسير البصائر ، ج 46 ، ص 345 .
( 34 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 325 نقل كرده است .