فَاسْعَوْا إِلى ذِكْرِ اللَّهِ وَ ذَرُوا الْبَيْعَ ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ ( 9 )
فَإِذا قُضِيَتِ الصَّلاةُ فَانْتَشِرُوا فِي الْأَرْضِ وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ وَ اذْكُرُوا اللَّهَ كَثِيراً لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ( 10 ) وَ إِذا رَأَوْا تِجارَةً أَوْ لَهْواً انْفَضُّوا إِلَيْها وَ تَرَكُوكَ قائِماً قُلْ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ مِنَ اللَّهْوِ وَ مِنَ التِّجارَةِ وَ اللَّهُ خَيْرُ الرَّازِقِينَ ( 11 )
معناى واژهها
5 [ اسفارا ] : اسفار ، كتابهاست ، مفرد آن سفر است ، و از آن رو بدين نام خوانده شده كه با اظهار كردن مطلب از معنى پرده برمىدارد و آن را مكشوف مىسازد ، گويند :
سفر الرّجل عمامته ، هنگامى كه عمامهء خود را بر دارد ، و سفرت المرأة عن وجهها يعنى نقاب از چهره برداشت و روى خود را آشكار ساخت ، فهى سافرة - كشف كننده و از اين ريشه است «
وَ الصُّبْحِ إِذا أَسْفَرَ
- سوگند به صبح چون پرده برافكند » - المدّثّر / 34 ،
/ 369
و كتاب و حكمت به ايشان آموزد
شرح آيات :
[ 1 ] از آنجا كه خداوند آفريدگان را براى عبادت آفريده است در ضمير آنها نياز به ذات بىنياز خود را به وديعه نهاده و آنها را چنان سرشته است كه نقص و ناتوانى خويش را احساس كنند ، و مهم شناخت اوست كه ذاتش را هيچ حدّ و