سنجش قرار دهيم ، از لحاظ پيشرفت علمى و رفاه و آزادى و . . . و . . . بهتر است .
در اين دو آيهء كريم بيانى از مسير مبارزه ميان انديشهها و امّتها مىيابيم ، در مرحلهء نخست اين پيكار ميان فلسفههاى دينى و ارزشهاى بشرى است و انديشه دينى بر آن ديگرى پيروز مىشود . اكنون ما بشارتها و علايم بازگشت مردم را به دين ملاحظه مىكنيم و چيرگى آن را بر كفر نسبت به خداى عزّ و جلّ مىبينيم . بارزترين نشانهء اين امر همان است كه امروز در عقبنشينى سريع و گسترده موج الحادى ( و از آن جمله كمونيسم ) در تمام اقطار جهان مشاهده مىكنيم ، و اين دگرگونى ادامه خواهد يافت تا روزى بيايد كه بخش اعظم بشريّت به سوى خداوند و دين بازگردد .
پس مرحلهء دوم آغاز مىشود كه در آن نبرد ميان دين ناب و اديان تحريف شده جريان مىيابد ، و پروردگار ما بر عهده گرفته است كه دين راستين خود را بر تمام اديان پيروز كند .
«
هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى وَ دِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ
- اوست آن خدايى كه پيامبر خود را همراه با هدايت و دين راستين بفرستاد تا او را بر همهء اديان پيروز گرداند هر چند مشركان را ناخوش آيد . » در پايان اين مرحله ، خداوند به وسيله ولىّ اعظم خود امام حجّة بن الحسن ( عجّل اللَّه فرجه ) دين ناب خويش را پيروزى مىبخشد . هنگامى كه قرآن در آيهء هشتم از مرحلهء اوّل با ما سخن مىگفت / 355 در پايان آيه آمد «
وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ
- اگر چه كافران را ناخوش آيد » و آيهء نهم نيز با اين عبارت پايان مىيابد : «
وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ
- هر چند مشركان را ناخوش آيد ، » زيرا كسانى كه با آنها مخالفت مىكنند همان پيروان توحيد ناب و زدوده از پليدى شرك و شك آورى هستند .
[ 10 - 13 ] از آنجا كه اين تكامل با برخورد به دهها هزار رويارويى گسترده در طول قرنهاى دراز مدت تحقق مىپذيرد به عصر يا طايفه يا جهتى معيّن اختصاص ندارد ، بلكه سنّت و قانونى است الهى همچون سنّت روشناييى كه از خورشيد برمىخيزد و لشگرهاى تاريكى را در هر سرزمينى درهم مىشكند . . . پس