امام صادق ( ع ) گفت : « وعدهء مؤمن به برادرش نذرى است كه كفّاره ندارد ( و بايد حتما عين نذر ادا شود ) ، پس كسى كه خلف وعده كند به خلف وعده با خدا آغاز كرده ، و در معرض خشم او قرار گرفته است ، و اين گفتهء اوست : ( دو آيهء 2 - 3 ) . » « 3 » [ 4 ] و در آن مورد نمونهاى روشن از شكاف بين گفتار و كردار در قضيهء پيكار در راه خدا مىيابيم .
«
إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ
- خدا دوست دارد . » هر كسى را كه به وعدهء خود عمل مىكند ، و بر سر سخن خود مىايستد ، ولى وقتى قول مؤمن دربارهء پيكار براى خدا باشد و سپس به آن قول به صورتى تمام و كامل وفا كند ( پيكار ضمن شروط شرعى آن ) در آن صورت بيگمان او ، فردى و گروهى يا امّت مورد محبّت خدا به گونهاى ويژه واقع مىشود ، و حبّ خداوند يعنى اعطاى توفيق و كرامت از جانب او به شايستگان محبّتش در دنيا و آخرت و يارى دادن او به ايشان .
«
الَّذِينَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ
- كسانى را كه در راه او مىجنگند . » / 343 نه كسانى را كه تنها شعارهاى جهاد را بلند مىكنند و همين . و جنگ ( الجهاد ) قلّهء عمل صالح است كه در آن مؤمن خود را در راه پروردگارش در معرض گونهگون خطرها قرار مىدهد . وانگهى دوستداران خدا براى اين كه به مصحلتها و خواهشهاى مادّى خود برسند نمىجنگند ، بلكه با اخلاص در چارچوب حق و براى تحقّق هدفهاى شريف آن و به گونهاى ناب فقط و فقط براى حق مىجنگند ، از اين رو كمترين كينهاى ميان آنان و كوچكترين رخنهاى در جبههء يگانهء ايشان نمىبينى ، زيرا آنان چنان كه خدا توصيف كرده است . ( در يك صف ) ايستادهاند :
«
صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ
- در صفى ، همانند ديوارى كه اجزايش
هامش
( 3 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 310 .