را سه نشانه است : چون غايب شود به غيبت مىپردازد ، و چون در حضور باشد تملّق مىگويد ، و در مصيبت سرزنش مىكند » . بينديش و تصوّر كن اجتماعى كه افرادش بر يكديگر حسد مىورزند ( و به سبب اين آفت ) نزديك است كه از درون از هم بگسلد و منفجر شود ، چگونه مىتواند در شاهراه تمدن پيشرفت كند ، و چگونه در برابر ستيزه جوييهاى بزرگ مخالف خود پيروز مىشود ! سوم : ايثار ( و ترجيح برادران بر خود ) . . . كه همان نشانهء ايمان و نماد برونى عشق راستين نسبت به برادران و قلّهء بهم پيوستگى در جبههء ايمان است ، و جايى است كه نابود كردن خويشتن و فداكارى براى ديگرى / 247 در راه خدا صورت مىگيرد ، و مؤمن راستين كسى است كه خود را به پيش مىافكند و جان مىبازد تا ديگران را از خطر ايمن و سالم بدارد ، و هنگام تحصيل غنايم واپس مىماند تا ديگران غنيمت را برگيرند . و آيا او در جستجوى قلّهء والاى ايمان و رستگارى كه در ايثار متمثّل و متبلور شده ، نيست ؟ آرى . او وزن و ارزشى براى حطام و خس و خاشاك دنيا قائل نيست كه براى آن با برادرانش بجنگد يا خود به تنهايى از آن بهره گيرد .
انصار برادران مهاجر خود را دوست ندارند و در برابر آنان دل خود را از حسد پاك نمىكنند ، بلكه فراتر از اين آنان را بر خود ترجيح مىدهند ، و در ايثار به قلّهء آن مىرسند ، بدانگاه كه با وجود نياز شديد خود ، از سهم خويش در آن تقسيم ( درآمد حاصل از تسليم كافران ) مىگذرند .
وَ يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ
و ديگران را بر خود ترجيح مىدهند هر چند خود نيازمند باشند . » آنان خواست و نيازمندى شديد خود را بهانهاى براى ترك ايثار قرار ندادند .
امامان اهل بيت ( عليهم السلام ) به بيان فضيلت ايثار و دعوت بدان ، اهتمام ورزيدهاند . از امام صادق ( عليه السّلام ) روايت شده است كه گفت : « بهترين افراد شما گذشت كنندگان شمايند ، و بدترين افراد شما بخيلان شمايند ، و از اعمال صالح نيكويى و احسان به برادران و كوشش در رفع نيازمنديهاى ايشان است ، و در اين كار مبارزه و ستيزهء با شيطان و دور شدن از دوزخ فروزان و درآمدن