به خدا و آخرت آنان را از دوستدارى كسانى كه با خدا مىستيزند ، باز مىدارد .
«
وَ لَوْ كانُوا آباءَهُمْ أَوْ أَبْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ
- هر چند آنان پدران يا فرزندان يا برادران يا قبيلهء آنها باشند ، » زيرا عواطف و انگيزهها در شخصيّتها و رفتارها و موضعگيريهاى ايشان تأثيرى ندارد ، / 194 آنان حق را مىجويند و در طلبش تا حدّ توان مىكوشند ، و رهبرى با كفايت بر حقى را مىخواهند پس به دوستدارى آن مىپردازند ، و همايشى مكتبى را مىجويند پس بدان مىپيوندند و تمام امكانات خود را براى آن به كار مىبرند و در راه خدا به سرزنش هيچ ملامتگرى توجّه نمىكنند . شك نيست كه اين امر مستلزم مقاومتهايى است كه نياز به ارادهء نيرومند ، و توفيق از جانب خدا دارد ، و از اين رو قرآن تأكيد مىكند و مىگويد :
«
أُولئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمانَ
- خدا بر دلهايشان رقم ايمان زده . » يعنى خدا ايمان را در نفوس آنان ثابت و استوار كرده ، زيرا در وجود ايشان ، هنگامى كه تنها براى او و براى حق از هر چيزى جز اين دو گذشتند ، شايستگى لازم را تشخيص داده . و ايمانى كه در دل نوشته و پايدار شود مهمتر و راسختر و راستتر از آن است كه در اندامها ظاهر مىشود .
«
وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ
- و با روحى از خود ياريشان كرده . » پس سه نيرو در آنها گرد آمده : ارادهء آنان + نيروى ايمان + يارى و پشتيبانى خدا ، و بدين وسيله بر مخالفتها و ستيزهجوييها پيروز مىشوند و از استوارترين پيوندها و ژرفترين و ريشهدارترين پيوستگيها ( پيوند با پدران و فرزندان و برادران ، و پيوستگى به قبيله و وطن و مليّت ) مىگسلند و به پيوستگى رسالتى و پيوند با حق و اهل آن روى مىآورند . پيداست كه اين بيان بر عكس بيانى است كه در وصف منافقان آمده كه شيطان بر آنان چيره مىشود و ياد خدا را از خاطر آنان مىبرد پس در آنجا و در آن صورت ذرهّاى استقلال و عزّت و اراده براى آنها باقى نمىماند ، در حالى كه در اينجا ذرّهاى سستى و ناتوانى و خوارى نمىيابى ، و حدّ فاصل بين