و مهمترين چيزى كه حزب خدا بدان تميز داده مىشود اين است كه افراد آن براى بندگى خدا تنها به حق توجّه دارند و خواهان آناند و به پيامبر او از روى خرسندى / 193 و رضايى استوار و پايدار سرسپردهاند . اگر در دلهاى آنان و رفتارهاى سياسى و حتى اجتماعى آن جستجو كنى هرگز اثرى از دوستدارى نسبت به دشمنان در زندگى آنان نمىيابى ، زيرا گراييدن آنان به حزب اللَّه با پاكدلى و اخلاص تنها براى خداى تعالى است ، از اين ارزش اساسى دست برنمىدارند و هيچ كس را هر چند به ايشان نزديك باشد بر آن ترجيح نمىدهند ، و اين به سبب هشيارى و آگاهى ژرف ايشان است به نقش تولّى و دوستدارى در تعيين شخصيت انسان ، و هويّت حقيقى و پيوستگى او ، چنان كه خداوند گفت :
«
لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ
- نمىيابى مردمى را كه به خدا ايمان آورده باشند . . . » ايمانى با قانع شدن و توحيد ، يا يقين داشتن به حساب و پاداش .
«
وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ
- و روز قيامت ، » كسانى را كه داراى اين صفات باشند نمىيابى كه . . .
«
يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ
- با كسانى كه با خدا و پيامبرش مخالفت مىورزند ، دوستى كنند . » پس اين شرك و كفرى است كه نفوس آنان كه به خدا ايمان دارند آن را نمىپذيرد ، و گناهى است بزرگ كه مىترسند خداوند به سبب آن در آخرت بر ايشان خشمگين شود ، در حالى كه آنان در جستجوى سعادت و رستگارى در آخرتاند . با نگريستن از زاويهاى ديگر بدين آيه ، مفهومش اين است كه كسى كه با دشمنان خدا دوستى و محبّت مىورزد از مؤمنان نيست ، و براستى مهمترين عاملى كه منافقان و صاحبان نفوس بيمار را به اقدام در اين زمينه سوق مىدهد همان شكّ آنان نسبت به خداوند و پاداش ، و كفر آنان بدين دو است ، و آنان ايمان به خدا را با شرك و كفر و آخرت را با دنيا تعويض كردهاند . امّا مؤمنان راستين ( حزب خدا ) دوستدار پروردگار خود و جانشينان او از رهبريهاى مكتبى هستند ، و ايمانشان