خوارى را به خود و پيامبرش و اولياء خويش و مؤمنان ( حزب خود ) نمىپذيرد . و اين سه تأكيد ديگر است : «
إِنَّ
- همانا ، براستى » ، «
قَوِيٌّ
- نيرومند » و «
عَزِيزٌ
- مسلّط » ، و چه قدر نهضتهاى مكتبى كه امروز با امكانات محدود به نبرد با شرق و غرب و دنبالههاى آنها ، نظامهاى فاسد ، در ايستادهاند ، نياز دارند كه به اين آيه گرامى بنگرند و از آن مرهمى شفابخش براى تمام عوامل نوميدى و ترديدى و عقب نشينى برگيرند . آرى ، دشمنان به جديدترين سلاحهاى گوناگون ( نظامى و سياسى و تبليغاتى و اطلاعاتى و اقتصادى ) مسلّحند ، ولى ما به چيرگى و نيروى خدا يارى مىشويم و پيروزى مىيابيم .
طبيعى است كه در اين نبرد درست نيست كه بدون ايمان به غيب ، به خود تكيه كنيم ، زيرا اين معركه مهم و خطرناك است و مخالفتها بسيار و دشوار ، هم چنان كه روا نيست غيب ( و امداد غيبى ) را در ادارهء نبرد بجاى خود بگيريم ، بلكه واجب است كه آنچه خود مىتوانيم براى غلبه و پيروزى بكوشيم و آن گاه به خدا توكّل كنيم . و به نظر مىرسد كه در اين آيه به همين امر اشاره شده است ، زيرا خداوند نگفته است : «
لَأَغْلِبَنَّ أَنَا
- بيقين البته من غلبه مىكنم » و همين ، بلكه افزوده است : «
وَ رُسُلِي
- و پيامبرانم » ، هم چنان كه آيه آينده بتأكيد به حزب اللَّه يادآور مىشود كه پيروزى و يارى از جانب خدا دو شرط دارد : رهبرى مكتبى + حزب اللَّه . و اين بدان معنى نيست كه او نمىتواند بدون پيامبر و مؤمنان ، خود حق را پيروز سازد و رسالت خود را در زندگى اجرا كند ، هرگز . . . ولى خداوند زندگى را بر اساس آزمون و امتحان آفريده است .
از آنجا كه اين آيه پس از گفتار دربارهء كسانى كه با دشمنان خدا دوستى مىورزند آمده است ، از آن در مىيابيم كه هم پيمانى منافقان با جبههء شيطان بر ضد حزب خدا نمىتواند چيزى از معادله را بر هم زند و دگرگون كند ، زيرا اين كار آنان هرگز حزب خداى تعالى را ضعيف نمىكند و هرگز دشمنان خدا چيرگى بر حق را به دست نمىآورند . و گفت : «
أَنَا وَ رُسُلِي
- من و پيامبرانم » ، آن گاه پس از آن قوّت و عزّت خود را به تنها تأكيد كرد ، تا تأكيد كند كه چيرگى حق / 192 در درجهء اوّل مرهون