نمىكنند ، آنها در ميان مسلمانان و نزد رهبرى به شكل افرادى مخلص و پاكدل تظاهر مىكنند ، حتى از ترس رسوايى ، در ادعاى ايمان و اخلاص بيش از ديگران تكلّف و تصنّع مىكنند . ولى اين امر چيزى از واقعيّت را تغيير نمىدهد ، براى كسى كه با دشمنان خدا دوستى مىورزد چه چيزى از اسلامش باقى مىماند كه مدّعى مسلمانى شود ؟ آرى ، منافقان نماز مىخوانند و روزه مىگيرند و به حج مىروند و امثال اين كارها را مىكنند ، ولى اين همه تا وقتى كه عبادتها از مهمترين محتواها و مضمونها و ارزشهاى خود يعنى تولّى ( دوستدارى راستين ) تهى باشد ، نزد خدا ارزشى ندارد . و از اين رو قرآن پيوستگى آنها را به مسلمانان با وجود ظاهر دينى در رفتارشان نفى مىكند .
«
ما هُمْ مِنْكُمْ
- آنان از شما نيستند ، » / 182 زيرا آنان مهمترين ارزشهاى پيوستگى حقيقى و شروط آن را كه همان تولّا و دوستدارى نسبت به خدا و رهبرى مكتبى و نسبت به مؤمنان است ، از دست دادهاند . چگونه احزاب و حكومتها و شخصيّتهاى خاين جزئى از اين امّت توانند بود در حالى كه در جنگ عليه امّت به همراهى دشمنان ايستادهاند ؟ آيا مىپندارى كسى را كه با حزب شيطان ( نيروهاى استكبارى ) كه خداوند بر آنها خشم گرفته ، دوستى مىورزد ، و انسانيت خود و امت خويش و ثروتهاى ملّتش را به آنها مىفروشد ، خدا دوست بدارد ؟ ! هرگز . . . او هم مانند آنها مشمول خشم خداست .
«
وَ لا مِنْهُمْ
- و نه از ايشان . » معنى اين كلمه چيست ؟
اين كه دشمنان با آنان ( منافقان ) چون افرادى همانند خود رفتار نمىكنند ، زيرا يهوديان به سبب نژادپرستى خود نمىپذيرفتند كه كسى به ايشان بپيوندد و با آنها عجين شود ، همچنين است وضع نيروهاى استكبارى امروز كه با عمّال و كارگزاران خود كه از حكمرانان ستمكارند چنان رفتار مىكنند كه آنان جز سگهايى نگهبان براى حفظ مصالح ايشان نيستند ، وانگهى اين افراد از مبدأ يا خطّ سياسى واضحى - نظير دشمنان - دفاع نمىكنند ، بلكه از خود دفاع مىكنند و در پى مصالح