در اين آيه اشاره است به اين كه منظور در دادن صدقه طبقه ثروتمند است ، زيرا اين افراد قادر به پرداخت صدقه هستند ديديم كه چگونه اينان از نجوا و در گوشى صحبت كردن بازايستادند ، و لذا ماهيت آنان و سخنانشان كه موجب زحمت و آزار پيامبر و مسلمانان را فراهم مىآوردند ، براى مسلمانان روشن شد .
امام على ( ع ) هم چنان به نجوا كردن خود با پيامبر خدا ( ص ) ادامه داد ، زيرا آنچه با او در ميان مىگذاشت و بحث مىكرد اهميّت داشت ، و به درستى مطالبى كه بدانها مىپرداخت آگاه بود . ضمنا نجوا كردن با پيامبر ارزش داشت كه مؤمن بيش از اينها تقديم كند و او توانگر و دولتمند نبود ، بلكه در آن روز بيش از يك دينار براى اين كار نداشت ، / 174 گويند آن را نيز از يكى از مسلمانان وام گرفت و به ده درهم خرد كرد و تمام آنها را در برابر ده نجوا با پيامبر خدا ( ص ) تقديم نمود . تا آنجا كه عمر بن خطّاب گفت : « على ( رضى اللَّه عنه ) « 42 » را سه ( مزيّت ) است كه اگر يكى از آنها مرا مىبود از نعمتهاى الوان خوشتر مىداشتم : همسرى او با فاطمه ( رضى اللَّه عنها ) ، « 43 » و علمدارى او به روز خيبر ، و آيه نجوا » . « 44 » و امام على ( ع ) گفت : « همانا در كتاب خدا آيهاى است كه پيش از من كس بدان عمل نكرده و كسى بعد از من نيز بدان عمل نمىكند : آيهء نجوا . راستى را كه ( آن روز ) تنها يك دينار داشتم ، آن را به ده درهم خرد كردم و در برابر هر نجوايى كه با پيامبر ( ص ) كردم يك درهم به تقديم رساندم » و گفت : « آن گاه آن آيه را آيهء ديگرى ( آيهء 13 ) نسخ كرد » . « 45 » [ 13 ] آن گاه كه اشخاص مورد نظر قصدى را كه در وراى حكم الهى داير بر تقديم صدقه پيش از نجوا وجود داشت فهميدند ، و طبيعة كسانى كه با پيامبر ( ص )
هامش
( 42 ، 43 ) - اين تعبيرات ترضّى كه ظاهرا از مفسّر است از مأخذ به طريق نقل به متن راه يافته و به رعايت امانت در ترجمه نيز منعكس شده است . در بعضى تفسيرهاى عامّه از جمله كشف الاسرار ميبدى ، ج 10 ، ص 21 اين قول منسوب به ابن عمر است ، در اين صورت آوردن تعبير ترضّى از قول ابن عمر وجهى تواند داشت - م .
( 44 ) - تفسير روح البيان ، ج 9 ، ص 306 .
( 45 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 265 .