- اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، اگر با يكديگر نجوا مىكنيد ، در باب گناه و دشمنى و نافرمانى از پيامبر نجوا نكنيد ، » زيرا اين نجوا كردن نجواى منافقان است ، و اسلام با اين نهى عليه رشد حركتهاى پنهانى مخالف با نظام اسلامى مىايستد .
/ 166 قرآن مضامين باطل و بد نجوا را حرام مىشمارد ، و در عين حال اگر قصد نجوايى كنند مردم را به نجوا كردن دربارهء خير و صلاح دعوت مىكند .
«
وَ تَناجَوْا بِالْبِرِّ وَ التَّقْوى
- و در باب نيكى و پرهيزگارى نجوا كنيد . » « برّ » همان حق و احسان و ديگر مضامين نيكوى پسنديده نزد خداست كه با آنها به دو تقرّب مىجويند و نقيض اثم : گناه است ، خداى تعالى گفت :
«
وَ تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوى وَ لا تَعاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ
« 35 » - و در نيكوكارى و پرهيزگارى همكارى كنيد و در گناه و تجاوز همكارى نكنيد . » هم چنان كه پرهيزگارى نقيض تجاوز است ، و اين از آن روست كه تجاوز از فقدان پرهيز از حرام شدههاى خدا ، و بيم از او سرچشمه مىگيرد ، و مؤمنان ناگزيرند كه با آن در اساس شخصيّت خود مخالفت و مقاومت كنند ، و اين مقاومت با انباشتن پرهيزگارى خدا در نفوس ايشان صورت مىگيرد ، هم چنان كه تجاوز صورتى از تعدّى به حدود خدا در رابطه با جامعه است ، و پرهيزگارى همان دعوت كننده و انگيزه بزرگتر براى پايبند بودن به احكام و شرايع و حدود خداست .
اهميّت نجوا كردن با يكديگر در ميان مؤمنان ، در سطح اجتماعى ، به عنوان وسيلهاى كمكى در انتقاد سازنده ، با نصيحت بروز مىكند . امام عسكرى ( عليه السلام ) گفت : « كسى كه برادر خود را در نهان اندرز دهد او را مىآرايد و زيبا مىكند ، و كسى كه به وى در آشكار و حضور جمع اندرز دهد ، او را زشت مىسازد . » « 36 » و در سطح سياسى ، به عنوان استراتژى مهمّى در رويارويى با
هامش
( 35 ) - المائدة / 2 .
( 36 ) - بحار الانوار ، ج 78 ، ص 374 .