گفتند به آنان بازمىگردانم ؟ / 165 مىگويم : و بر شما باد » . « 34 » پروردگار ما تنها بخش آشكار نفاق و دورويى آنها را رسوا نمىكند بلكه نيّتها و انديشههاى پليد درونيشان را نيز آشكار مىسازد و از آنچه در درونشان مىگذرد آنها را با خبر مىكند .
«
وَ يَقُولُونَ فِي أَنْفُسِهِمْ لَوْ لا يُعَذِّبُنَا اللَّهُ بِما نَقُولُ
- و در دل خود مىگويند : چرا خدا ما را بدانچه مىگوييم عذاب نمىكند ؟ » يعنى اگر پيامبر اكنون راستگو باشد ، چرا خدا بخاطر او خشمگين نمىشود ؟ ( و ما را عذاب نمىكند ؟ ) و فرا نرسيدن عذاب را بر خود وسيلهاى براى اثبات درستى نقشهء خود و پافشارى دربارهء آن قرار مىدهند . قرآن اين مطلب را ابطال مىكند كه نرسيدن عذاب بيدرنگ دليل راستى گفتهء آنان باشد ، تا مؤمنان تحت تأثير تبليغات و افكار گمراه كنندهء آنها قرار نگيرند و تأكيد مىكند كه آنها به مجازات اعمال خود عذابى كافى خواهند ديد ، ولى پس از اين زمان .
«
حَسْبُهُمْ جَهَنَّمُ يَصْلَوْنَها فَبِئْسَ الْمَصِيرُ
- جهنم برايشان كافى است . بدان داخل مىشوند و اين بد سرانجامى است . » آيه به چهار گناه اصلى اشاره مىكند كه منافقان مرتكب شدهاند و عبارت است از : تجاوز از نهى خداوند و بازگشت به نجوا كردن ممنوع ، پرداختن به نجوا در باب گناه و نافرمانى از پيامبر ، سلام گفتن به عبارت بد و مخالف با حق ، افترا بستن بر خدا با اين گفته در دل خود كه « و گرنه ، چرا خدا ما را بدانچه مىگوييم عذاب نمىكند ؟ » [ 9 ] خداوند نجوا ( پنهان داشتن سخن ) را بر مؤمنان حرام نمىكند ، بلكه اشتمال آن را بر واقع و مضامين حرام شده حرام مىشمارد ، و گر نه نجوا آزاد و مباح است و بلكه گاه مطلوب هم مىشود .
«
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا تَناجَيْتُمْ فَلا تَتَناجَوْا بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ وَ مَعْصِيَةِ الرَّسُولِ
هامش
( 34 ) القرطبى ، ج 17 ، ص 292 .