«
أَ وَ مَنْ كانَ مَيْتاً فَأَحْيَيْناهُ وَ جَعَلْنا لَهُ نُوراً يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ كَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُماتِ لَيْسَ بِخارِجٍ مِنْها
« 181 » - آيا آن كس كه مرده بود و ما زندهاش ساختيم و نورى فرا راهش داشتيم تا بدان در ميان مردم راه خود را بيابد ، همانند كسى است كه به تاريكى گرفتار است و راه بيرون شدن را نمىداند ؟ » چنين به نظر مىرسد نورى كه در اين آيه و در آن يك آمده همان بصيرت و روشندلى در زندگى است كه در قيامت به صورت نورى درخشان متمثّل و جلوهگر مىشود .
چرا ما را به زندگى دنيا آوردهاند ، و هدفهاى بزرگ ما در جهان چيست و سنّتهاى حكمرواى خدا كدام است ، و اختلاف مردم از چيست و موضع گيرى مناسب و ترازوهاى حق كدامند و چگونه به وسيلهء آنها امور خود را مىشناسيم ؟ و دهها اشاره و روشننمايى قرآنى كه پروردگار ما به كسانى كه ايمان آورده و پرهيزگارى كردهاند ارائه مىدهد .
/ 121 رهبرى مكتبى تجسّم و تبلور همين روشن نماييها در مواضعى است كه مطرح مىكند يا اوامرى كه صادر مىكند ، از اين رو رهبرى نيز براى پرهيزگارانى كه بدان متوسّل شوند نور است .
با وجود آن كه مصدر و منبع اين نور همان وحى است ، باز هم ما به رهبرى ربّانى نيازمنديم ، زيرا آن رهبرى به حقايق وحى نزديكتر است ، و آينهاى است صافى و زدوده كه حقايق را بدرستى و امانت و هشيارى منعكس مىكند ، و چه قدر ما در حالى كه در جهانى بسر مىبريم كه بدعتها و مذهبهاى گمراه و وسايل تبليغات و فرهنگ گمراه كننده در آن افزون شده ، بدين نور نيازمنديم .
امام باقر ( ع ) گفت : « نورى كه بدان راه مىروند يعنى امامى كه از او پيروى كنند » ، « 182 » و همچنين از امام صادق ( ع ) همين روايت رسيده است . مهمّ اين نيست كه آدمى بجنبد يا راه برود ، مهمّ اين است كه حركت او در راه راست به
هامش
( 181 ) - الانعام / 122 .
( 182 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 252 .