از حالت كفر به ايمان نسبت به پيامبر نمىجهد ، بلكه ناگزير بايد نخست به خدا ايمان آورد و سپس به فرستادهء او ، همچنين از كفر به تقوايى كه از نخستين مراحل ايمان است نمىجهد مگر پس از آن كه به خدا و پيامبر ايمان بياورد .
/ 119 «
اتَّقُوا اللَّهَ
- از خدا پروا داريد و پرهيزگارى كنيد ، » و به عبارتى : مسافت ميان انسان و پذيرفتن وحى و پيروى از رهبرى مكتبى سرشار از مقاومتها و مخالفتها و فشارهاست ، و انسان نمىتواند جز با رهتوشهء تقوا و پرهيزگارى از اين خارستان كه همه جا با تيغهاى آن روبرو مىشود بگذرد .
«
وَ آمِنُوا بِرَسُولِهِ
- و به پيامبرش ايمان بياوريد ، » پس اين محك ايمان و پرهيزگارى است ، و ارزش ايمانى كه در واقع انسان را به ولاء و طرفدارى دينى ، اجتماعى ، سياسى و عملى نسبت به رهبرى مكتبى شايسته متحوّل و دگرگون نسازد و به شخصيّت انسان حالتى ربّانى ، دور از قالبهاى حزب گرايى كوركورانه ، و تعصّب تنگ نظرانه ، و قوميّت محدود و وطن پرستى دروغين و . . . و . . . ندهد ، چيست ؟ و چه اثرى دارد ؟
ايمانى كه اجتماعى صالح نسازد ، زمين را آباد نكند ، به ناتوانان يارى ندهد و با گردنكشان و مجرمان نستيزد ، چه ارزشى دارد ؟ آرى ، انسان ( مؤمن ) با فشارهاى رهبريهاى منحرف و اجتماع پيرامون خود روبرو مىشود ، امّا بايد بداند آنچه همراه با تقوا و پيروى از رهبرى ( راستين ) به دست مىآورد بهتر از حطام و خس و خاشاك دنياست .
«
يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ
- تا شما را از رحمت خود دو بار مزد دهد . » گفتهاند الكفل چيزى است كه سوار بر كوهان شتر مىافكند و آن را وسيلهاى براى نشستن خود بر پشت شتر قرار مىدهد ، و هر كس را كفلى « جهاز شترى » نصيب است ، پس معنى و كاربرد آن تحوّل يافته تا آنجا كه اين كلمه به معنى نصيب كامل شخص درآمده است . كسى كه خداى را پرهيزگارى كند و به پيامبر ايمان آورد دو نصيب و بهره دارد ، در دنيا به سبب رهبانيّت بيرون از اندازه ،