اساس قانع كردن استوار است ، زيرا اقناع است كه ايمان را در نفس تقويت مىكند و مىپروراند و آن را با پويايى بيشتر و بزرگترى به حركت درمىآورد ، و از هر عامل ديگرى پايدارتر است . پروردگار ما گويد : «
سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ
« 142 » - زودا كه آيات خود را در آفاق و در وجود خودشان به آنان نشان خواهيم داد تا بر ايشان آشكار شود كه او حق است . » از اين رو ايمان حاصل از پذيرفتن دلايل و نشانهها ( و اقناع ) است كه دل و اندامها را به ذكر خدا خاشع و سر سپرده مىكند ، و به فرمانبردارى از پيامبر و آنچه از حق و ميزان نازل شده وامىدارد ، و به دنبال آن مؤمن را به بر پا داشتن عدالت و قسط برمىانگيزد ، و هنگامى كه يكى از مؤمنان از پذيرفتن دعوت پيامبر و وحى عقب بماند و در آن تعلّل ورزد ، بيگمان اين امر دليل بر تزلزل مبانى قانع شدن اوست .
از آنجا كه ايمان ثمرههاى خود را به بار نمىآورد مگر آن كه به نظامى پرورشى ، اجتماعى ، / 100 اقتصادى ، سياسى و فرهنگى و دربرگيرندهء تمام جوانب زندگى و متضمّن سعادت بشريّت تحوّل يابد ، خداوند شريعتى متكامل را همراه با دلايل آشكار و استوار كه به صورت كتاب درآمده نازل كرد .
«
وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْكِتابَ
- و با آنان كتاب را نازل كرديم ، » اگر دلايل قانع شدنهاى نخستين را تأمين مىكند ، كتاب نظام عملى فراگير برانگيخته از ايمان را تأمين مىكند كه هدف آن نفوذ در نفوس و عالم واقع و بر پاداشتن قسط و عدالت ، اين هدف بزرگ است كه شرعى بودن و شروعش از كتاب است .
همراه با دلالت لفظ « انزال - فرو فرستادن » بر معنى ظاهر ، اين كلمه بر فرض و واجب نيز دلالت باطنى دارد ، و هر چه از جانب آفريننده بر آفريده نازل شود ، همان لازم است و بر او واجب است كه بدان قيام و اقدام كند . و بديهى است
هامش
( 142 ) - فصلت / 53 .