آيه مباركه نيز شبيه همين مطلب است .
« وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ »
رسول من ، زمانىكه استاده مىشوى خدا را تسبيح كن با حمد ، بعضى از مفسرين گفته است كه اين موضوع مربوط به نماز شب است ؛ يعنى وقتىكه انسان در نماز شب ايستاده مىشود ، خدا را تسبيح كند و حمد كند . ( باءبحمده ) بهمعناى معه مىباشد ، يعنى خدا را تسبيح كن با حمد . تسبيح يعنى " سبحان الله " خدا را از هر عيب و نقص پاك و منزه مىدارم . خوب است كه انسان متوجه اين مطلب باشد وقتى " سبحان الله " مىگويد ، به معناى آن نيز توجه كند ، خدايا تو را پاك و منزه مىدارم از هر عيب ونقص ، تو هيچ عيب و نقصى ندارى . اگر انسان در اذكار خود جمله « سبحان الله ، والحمد لله ولا إله إلا الله ، والله أكبر » را كامل بگويد بهتر است . اين ذكر شريف بسيار ثواب دارد ؛ زيرا هم تسبيح است ، هم تحميد ، هم تهليل و هم تكبير .
انسان اگر به گفتن ذكر شريف « سبحان الله ، والحمد لله ولا إله إلا الله ، والله أكبر » عادت كند خيلى خوب است . اين ذكر مبارك ثواب زياد دارد ، روح انسان توسط اين ذكر شريف شفاف مىشود و باطن انسان نيرو مىگيرد . اگر انسان خود را عادت دهد در هرجا مىتواند اين ذكر را بخواند . فرق نمىكند ، در خانه باشد ، در دكان باشد ، در راه باشد ، در اداره و محل كار خود باشد ، در هرجا اين ذكر خوانده مىشود ، بدون اينكه مانع كار انسان شود ، انسان اگر عادت كند مىتواند با دستهاى خود كار كند و با زبان يا در قلب آهسته آهسته ذكر شريف را نيز بخواند . خواندن اين ذكر باطن