« إِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلُ نَدْعُوهُ إِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيمُ »
قبل ازاينكه ما به بهشت بياييم خدا را مىخوانديم و او را پرستش مىكرديم ، براى اينكه اوست نكوكار و مهربان . ما در دنيا خدا را مىشناختيم و به او معرفت داشتيم ، در دنيا ما به خدا ايمان داشتيم و به بهشت او اميد وار بوديم . بهشتىها در كنارهم روى صندلىهاى خود مىنشينند و با يكديگر صحبت مىكنند .
كنفرانس دارالندوه
« فَذَكِّرْ فَما أَنْتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِكاهِنٍ وَ لا مَجْنُونٍ »
سران قريش يك روز در ) دار الندوه تجمع كردند . دارالندوه نام يك منزلى بود كه شيوخ و بزرگان قوم قريش در آنجا جمع مىشدند ، مىنشستند و صحبت مىكردند . دارالندوه ، شبيه مجلس بزرگان ( مجلس سنا ) بوده است ، كار داشتند يا نداشتند درآنجا جمع مىشدند . مجلس بزرگان كشور ما نيز هميشه بىكار مىنشينند و پول مصرف مىكنند ، هيچ كار وخدمتى هم براى مردم نمىكنند . متأسفانه اين موضوع تنها به مجلس بزرگان مربوط نمىشود ؛ بلكه مجلس شوراى ملى ما نيز چنين است . صندلىهاى ( چوكىهاى ) مجلس شوراى ملى هميشه خالى است ، نمايندگان محترم در موقع راى گيرى با التماس از مردم راى مىگيرند ؛ اماّ بعد از رفتند به مجلس ناجوانمردانه به وظايف خود هم عمل نمىكنند . سران قريش نيز مثل مجالس بزرگان و شوراى ملى ما ، يكوقتى در " دارالندوه " جمع شدند ، بحث و گفتگو نمودند .