دارند لذت بيشتر مىبرند . ممكن است همه در يك مكان بنشينند ، يك نوع غذا را تناول كنند ، و يكنوع نوشيدنى را بنوشند ؛ ولى هركدام به اندازه درجه ايمان خود ، به اندازه اعمال نيك خود و به اندازه جاه و مقامى كه خدا برايش داده است لذت مىبرد . درحالىكه كسى متوجه لذت بردن بيشتر يا كمتر ديگران نمىشود ؛ منتهى لذتهاىشان فرق دارد . لذتهاى بهشتى با لذتهاى دنيا فرقى زياد دارد ، در بهشت كسىكه عمل بسيار خوب دارد ، لذت بسيار خوب مىبرد . كسىكه عمل كم دارد ، لذت كمترى مىبرد . بدون اينكه متوجه لذت ديگران شود . بهشت جاى مقامات است ، هركس به اندازه لياقت خود لذت مىبرد ؛ ولى در عينحال همه مردم از لذايذ بهشتى راضى هستند و هيچ ناراحتى در بهشت وجود ندارد ؛ براى اينكه بهشت جاى ناراحتى نيست . البته آيه مباركه به صورت ظاهر در اين مورد چيزى نگفته است ؛ ولى اين احتمال بسيار قوى است كه هر كس به اندازه ايمان و عمل خود از نعمتهاى بهشتى لذت مىبرد و از آنچه خدا براىشان عنايت نموده است راضى هستند .
اين سؤال حتى نسبت به انبياء عليهم السلام نيز مطرح مىشود ، مگر ممكن است كه انبياى الهى و اولياى بزرگوارش با آن مقامهاى بالايى خودشان كه با انسانهاى معمولى در يك جا نشسته باشند از يك نوع لذت برخوردار باشند ؟ ؟ آيه مباركه ، شامل تمام بهشتىها مىشود ، فرزندان تمام بهشتىهاىكه در بهشت مقام پايينترى دارند به والدينشان ملحق مىشوند . انبياء و اولياى خدا نيز شامل اين آيه مباركه مىباشند ، آنان نيز دوست دارند با فرزندانشان يكجا زندگى كنند ، همه فرزندان خود را دوست
انوار هدايت (تفسير قرآن كريم) (فارسى) — صفحة 359
مساهمون: الشيخ محمد آصف المحسني
ص٣٥٩