و چه در آخرت ، هر چه وعده شدهام همه تحقق پيدا مىكند . هركس جزاى عمل خود را مىبيند ، ظالم بهواسطه ظلم خود عذاب مىشود ، شهوت ران بهواسطه شهوات نفسانى خود مجازات مىشود ، حرام خوار به واسطه حرام خوارى عذاب مىبيند ، همه مردم به عكس العملهاى خود گرفتار مىشوند . انسان بايد بهسوى كمال خود حركت كند ؟ بايد عبادت پروردگار را انجام دهد ؟ بولهوسى ، تن پرورى ، شهوترانى ، حرام خوارى ، ظلم و شرك پرستى ، هيچ كدام از كمال انسانى محسوب نمىشود . آيه مباركه مىخواهد به انسانها بگويد هر چيزى كه در قرآن براى شما وعده داده شده همه واقع شدنى است ؛ چه مربوط به دنياى شما باشد و چه مربوط به آخرت ؛ در هر صورت وعدهى خدا تخلف ناپذير است .
در جاى ديگر مىفرمايد :
« إِذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ »
آنروزىكه واقعه واقع شود .
« لَيْسَ لِوَقْعَتِها كاذِبَةٌ »
هيچ كسى نيست كه از اين واقعه جلوگيرى كند و يا آن را تكذيب نمايد . « 1 »
آن خداىكه بر همه جا محيط است ، خداىكه عالِم مطلق است ، قادِر مطلق است ، زمان و مكان براى او وجود ندارد و اوست كه زمان و مكان را خلق كرده است . وعدهى او هيچگاه تخلف پذير نيست و هرآنچه وعده كرده است ، حتماً واقع مىشود . آيا بهتر نيست كه از خواب غفلت بيدار شويد و قدرى بهسوى خدا برگرديد ؟
هامش
( 1 ) - واقعه / آيات 1 / 2 .