طبعاً هر مسئوليتى كه باشد با مشكلات همراه است ؛ بر همين اساس انسان مجبور است كه براى رسيدن به اهداف خود با تمام مشكلاتها دست و پنجه نرم كند و علاوه بر اينها ، ارتباط خود را با خدا نيز مستحكم نگهدارد .
آيه مباركه قرآن در اين مورد مىفرمايد : «
رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً
» « 1 » بايد انسان در دنيا نيز به وظايف انسانى خود عمل كند . يعنى تقوى و پرهيزگارى را پيشه خود سازد ، خدا را عبادت كند ، از محرّمات پرهيز نمايد ، واجبات را انجام دهد ، به اجتماع كمك كند و در عين حال براى رفع نيازهاى زندگانى خصوصى خود نيز تلاش ورزد . اين آيه مباركه ، براى انسان درس مهمّى را مىدهد . خصوصاً براى جامعه فقير و زير پا افتاده افغانستان كه زير خط فقر زندگانى مىكنند بسيار سر نوشت ساز است ؛ براى اينكه مردم ما همه مسلمانند و مىدانند كه اين جهان با آنهمه تشكيلات وسيع خود ، بىهدف خلق نشده و انسانها مكلفاند كه بهعنوان نماينده خدا در روى زمين ، اين زمين حاكى را آباد كنند و با خداى خود ارتباط داشته باشند . انسان در مورد وقت خود بايد حساس باشد و تلف نمودن آن را بزرگترين خسارتى براى خود برشمارد . در حديثى نقل شده است : كسانىكه در روز قيامت داخل بهشت مىشوند به چيزى افسوس نمىخورند ، مگر براى وقت ، كه چرا از وقت خود استفاده بهتر نكردند .
هامش
( 1 ) - بقره / آيه 201