يك عالم دينى بايد به واسطه تبليغ مردم را از امورات دينى ، سياسى و اجتماعى آگاه كند . در مدارس ، به جوانان و نوجوان علم بياموزد و خدمات فرهنگى - اجتماع خود را گسترش دهد . احكام شرعى را براى مردم بيان كند تا جلو خرافات اجتماعى گرفته شود . يك انسان عالم هر نوع خدمت كه در اجتماع انجام مىدهد ، بايد براى جلب رضاى پروردگار باشد ، نه براى شهرت طلبى و رياكارى ، نه براى اينكه مردم به او احترام كنند . عالم دينى نبايد چيزى را از مردم توقع داشته باشد و هدف واقعى يك عالم بايد رضايت خالق و آفريدگار جهان باشد ؛ اگر كسى فى سبيل الله عمل نمايد ، در وظايف خود موفق بوده و در انجام مسئوليت خود نيز كوتاهى نكرده است .
به هرحال دنيا براى سعى و تلاش است ؛ بدون كوشش و زحمت چيزى عايد انسان نمىشود . من تاكنون در روايتى نديدهام كه آدم ابوالبشر عليه السلام وقتى در كره زمين آمد ، خداوند جل جلاله چيزى را از بهشت براى او فرستاده باشد كه اقلًا چند روز از آن استفاده كند و يا شكم خود را سير نمايد . با توجه به اينكه حضرت آدمعليه السلام انسان ابتدايى بود و براى اولين بار در روى زمين سكونت گزيد ، چيزى فوق العاده براى او فرستاده نشد ، چه رسد كه براى ديگران فرستاده شود ؛ فوق العاده مگر در مورد استثنائى اگر خدا بخواهد .
نسل بشر بعد از حضرت آدم عليه السلام در دنيا متولد شده و با طبيعت دنيايى بزرگ شدهاند ، بايد از راه طبيعى مشكلات خود را حل نمايند . البته كسى نمىداند كه حضرت آدم و حضرت حوّا عليهم السلام ، وقتى از بهشت به دنيا آمدند با چهچيز خود را تغذيه مىكردند و شكم خود را چگونه سير مىكردند ؟ منتهى معلوم است كه بهصورت طبيعى خود را به چيزى تغذيه مىكردند . ممكن است كه جبرئيل أمين
انوار هدايت (تفسير قرآن كريم) (فارسى) — صفحة 150
مساهمون: الشيخ محمد آصف المحسني
ص١٥٠