« وَ الَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ »
آنهايىكه روز قيامت را تصديق مىكنند . عدهاى از مردم ، هميشه مواظب خود هستند و در هر شرايطى غرايز خود را كنترل مىكنند ؛ آنها به اين باور هستند كه روز قيامت واقع مىشود و از ما حساب گرفته خواهد شد ؛ برهمين اساس از روز قيامت ترس دارند و آن را تصديق مىكنند . متأسفانه عدهاى ديگر برعكس ، روز قيامت را قبول ندارند و آن را مسخره مىكنند .
« وَ الَّذِينَ هُمْ مِنْ عَذابِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَ »
آنهايى كه از عذاب پروردگار خود مىترسيدند . آنهايىكه به روز قيامت باور دارند ، هيچ وقت ازعذاب روز قيامت غافل نمىشوند . يعنى آنان « هلوع » نيستند و در هنگام مصيبت بىتابى نمىكنند ، وقتى نعمت براى آنان برسد ، تكبر نمىكنند ، باعث اذيّت و آزار مردم نمىشوند .
« إِنَّ عَذابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍ »
براى اينكه از عذاب پروردگارشان در امان نخواهند بود . اين عده از عذاب خداوند متعال جل جلاله مىترسند و مىدانند كه در قيامت ، راه فرار براى آنها وجود ندارد .
طبيعت و تربيت
در سوره مباركه معارج ، دو موضوع طبيعت و تربيت انسان ، مورد بحث قرار گرفته است و اين دو موضوع و يا دو مطلب از نظر معنى و مفهوم باهم تفاوت زيادى دارند . بهقول شاعر مىگويد :
ز احمد تا احد يك ميم فرق است * جهانى اندراين يك ميم غرق است