چيزى به بار نمىآورد ؛ هم در دنيا سبب حسرت كفار است و هم در آخرت . زندگانى وقتى براى انسان ارزش دارد كه با معرفت و محبت خدا همراه باشد ؛ زندگانى بدون معرفت و محبت خداوند جل جلاله پوچ و بىفايده است ؛ زيرا كسانىكه به خدا ايمان ندارند در مقابل كوچكترين مشكلات زندگى مقاومت كرده نمىتوانند و زود نا اميد مىشوند . از اينكه خود را تنها مىبينند و هيچ پناهگاهى براى خود نمىيابند ، دنيا و آخرت آنها خراب مىشود ، نه از زندگانى دنيا لذّت مىبرند و نه در آخرت چيزى را به همراه دارند .
اما مؤمنين اينطور نيستند ؛ مومنين وقتى در دنيا دچار مشكل شوند به خدا پناه مىبرند . نفس پناه بردن مؤمن به خدا ، براى آنها آرامش بهوجود مىآورد ؛ زيرا مىدانند كه مشكلات از جانب خداى حكيم است و حل آن نيز به او مربوط مىشود . اگر مصلحت بىبيند مشكل را بر طرف مىسازد و چنانچه مصلحت نبيند ، مؤمن صبر مىكند و امور خود را به او واگذار مىكند ؛ خداوند جل جلاله نيزدر آخرت به او پاداش مىدهد . البته انسان بايد براى رفع مشكلات زندگانى تلاش داشته باشد ؛ يعنى قسمى نباشد كه بگويد اگر خداوند جل جلاله مصلحت ببيند مشكلاتم را رفع مىكند ، لازم نيست من خود را زحمت دهم . ااگر كسى چنين كارى كند اشتباه است . انسان بايد تلاش خود را انجام دهد ؛ اگر مريض است داكتر برود ، دوا و يا داروى كه طبيب تجويز مىكند بخورد و به دستور طبيب عمل نمايد ؛ منتهى طبيب را شفا دهنده قرار ندهد . با توكل بر خدا طبق دستور طبيب ، مسائل صحى را رعايت نمايد . چنانچه خدا براى او شفا عنايت كرد خوب مىشود ، اگر شفا عنايت نكرد ، بايد صبر كند تا هرچه را كه خداوند جل جلاله بخواهد . در اينصورت مشكلات براى انسان مؤمن نه تنها سبب نااميدى نمىشود ؛ بلكه براى او گوارا نيز مىشود .
انوار هدايت (تفسير قرآن كريم) (فارسى) — صفحة 95
مساهمون: الشيخ محمد آصف المحسني
ص٩٥