غبار غفلت بر فطرت انسان سايه مىافكند ؛ اما وقتى قرآن را تلاوت كند دوباره به فطرت خود برمىگردد .
« وَ إِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنْكُمْ مُكَذِّبِينَ »
قرآن مجيد به مردم معاصر پيغمبر بزرگوار اسلام صلى الله عليه وآله و سلم خطاب مىكند و مىفرمايد : ما اين را مىدانيم كه دستهاى از شما اين كتاب آسمانى را تكذيب مىكنند و به آن قانع نمىشوند .
خداوند متعال بر همه چيز احاطه دارد ، او مىداند كه يك عدهاى نفس شان كثيف و آلوده شده است و باطن آنها سياه گرديده وقتى قرآن براى آنان خوانده شود ، فوراً مىگويند دروغ است . بهعنوان مثال ، شما خورشيد را مىبينيد كه با نور خود همه جا را روشن مىسازد و نور بسيار قوى دارد ؛ اگر كسى چشم خود را ببندد و نور خورشيد را انكار كند ، طبعاً نور خورشيد را نمىبيند و از روشنى آن محروم مىشود . قرآن مجيد مثل خورشيد است اين يك مثال ناقص براى فهم حقيقت است و الّا نور قرآن خيلى از نور خورشيد بالاتر است . اگر كسى از عقل خود استفاده كند و قرآن را بخواند و به دستور آن عمل كند نفس پاك و باطن شفاف پيدا مىكند ؛ اگر با غرور و لجبازى خلاف عقل و منطق خود عمل كند و قرآن را تكذيب نمايد ، مسلماً آيات قرآن بر چنين انسان ، بى تأثير خواهد بود و هدايت نصيب او نمىشود .
« وَ إِنَّهُ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْكافِرِينَ »
در آيه قبل فرمود كه : قرآن براى متقيان تذكره است . اما در اين آيه مباركه مىفرمايد : قرآن براى كفار مايه حسرت و اندوه است .
يعنى متقيان وقتى قرآن را بخوانند هدايت مىشوند و سبب برگشت آنها از معصيت بهسوى رستگارى مىشود ؛ ولى شنيدن آيات قرآن براى كفار جز حسرت