( احتمالا به اين جهت كه سران متكبر قريش پيش خود خواهند گفت پيروان او كور و فقير هستند ) و روى خود را از او گردانيد و مشغول صحبت آن دسته شد . در اين هنگام اين آيات نازل شد .
عَبَسَ وَ تَوَلَّى أَنْ جاءَهُ الْأَعْمى وَ ما يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّى أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرى أَمَّا مَنِ اسْتَغْنى فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّى وَ ما عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّى ، وَ أَمَّا مَنْ جاءَكَ يَسْعى وَ هُوَ يَخْشى فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّى
چهره در هم كشيد و روى برتافت از اينكه نابينا نزد او آمده بود ، تو چه مىدانى شايد او كسب تزكيه و پاكى كند و يا متذكر گردد و اين تذكر بحالش مفيد افتد ، اما آن كس كه اظهار بىنياز مىكند تو به او روى مىآورى در حالى كه اگر او نفس خود را پاك نسازد چيزى بر تو نيست .
اما كسى كه به سراغ تو مىآيد و تلاش ( براى كسب علم ) مىكند و از خدا مىترسد تو از او ( به ديگران ) مشغول مىشوى . « 1 »
گفته مىشود بعدها هر از گاهى كه آن حضرت ( ص ) ابن ام مكتوم را مى ديد مىفرمود خوش آمد كسى كه بخاطر او خداوند مرا مورد عتاب قرار داد و در يكى از سفرها او را جانشين خود در مدينه قرار داد .
در قرآن مجيد به اولين پيامبر اولى العزم حضرت نوح ( ع ) و آخرين پيامبر اولى العزم حضرت سيد المرسلين ( ص ) « 1 » دستور مىرسد كه مومنين ( ضعيف و بىچاره ) را از خود نرانند و طرد ننمايند .
هامش
( 1 ) - اين سرزنش و عتاب دليل بارز بر خدايى بودن قرآن مجيد است و گرنه هيچ رهبرى راضى نمىشود در نظر مردم سرزنش شود .