دوستى با آنان را قرآن حرام نموده است ، خصوصا ارحام مخاطبين آيه در عصر رسالت كه شايد غالب آنان مشرك بودهاند .
اينهم پارهاى از احاديث نبوى كه از طريق صحابه ( رض ) در اين مورد نقل شده است . « 1 »
1 - طبرانى و احمد و پسر حاتم و حاكم در كتب خود از ابن عباس نقل كردهاند كه وقتى آيه
« لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى »
نازل شده ( صحابه ) گفتند يا رسول اللّه اين قرابت شما كه مودت و دوستى آنان بر ما واجب شده كيانند ؟ آنحضرت فرمود : على ، فاطمه و دو پسر آنان . اگر به صواعق ابن حجر در ذيل آيه چهاردهم از آيات نازله در حق اهل بيت ( باب 11 ) مراجعه كنيد روايات ديگرى در اين مورد خواهيد يافت .
2 - در صحيح مسلم از على نقل كرده است : قسم به كسى كه دانه را شكافته و نفوس را آفريده كه موكدا عهد بنى امى بسوى من است كه دوست نمىدارد مرا مگر مومن و بغض نمىورزد با من مگر منافق .
3 - طبرانى به سند حسن از ام سلمه از آنحضرت ( ص ) :
من احب عليا فقد احبنى و من احبنى فقد احب اللّه . . . ؛
هر كس على را دوست بدارد مرا دوست داشته و هر كس مرا دوست بدارد خداوند را دوست داشته .
4 - خطيب از انس از رسول خدا ( ص ) نقل كرده است : عنوان صحيفه و نامه مومن محبت على بن ابى طالب است .
هامش
( 1 ) - همه احاديثى كه اينجا ذكر مىشود از صواعق ابن حجر ، نقل شده است .