2 -
قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ
( سباء ، 147 )
بگو آنچه از مزدى كه از شما سئوال كردهام آن اجر به نفع خود شما است ، مزد من نيست مگر بر خداوند .
بلى محبت نزديكان من ( كه به عقيده اهل سنت از اركان ايمان است ) ايمان شما را تثبيت مىكند ، همانند نماز و روزه و امثال آنها براى آخرت شما لازم است .
3 -
قُلْ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى رَبِّهِ سَبِيلًا
( الفرقان ، 57 )
بگو من بر ابلاغ پيام خدا از شما سئوال پاداش و مزدى نمىكنم ، به جز آنكه بخواهد كه راهى بسوى پروردگارش اتخاذ كند ( كه همين اجر من است . )
با تأمل در اين سه آيه بدست مىآيد كه دوستى نزديكان پيامبر ( ص ) ، راه به سوى خداوند پروردگار است . در دوره جوانى در ديوان خود گفته بودم
زين دوايت شد عيان اى هوشمند * اهل پيغمبر سبيل حق بود .
از مجموع آنچه كه ذكر شده بروشنى فهميده مىشود كه مراد از « القربى » در آيه اول ( آيه 23 سوره شورى ) نزديكان خود آن حضرت است به دليل اينكه مودت آنان واجب و از اركان ايمان است و همين دوستى آنان ، راه بسوى خداوند است ، نه اينكه مراد نزديكان خود مخاطبين باشد كه بعضى از بىمهرها آن را از باب تفسير به راى ذكر كردهاند ، زيرا اولا محبت ارحام و نزديكان انسان شرعا واجب نيست ، و آنچه كه واجب است پيوند رحم است و قطع پيوند آنان حرام است و ثانيا ارحام انسان گاهى كافراند كه