الَّذِينَ كَفَرُوا لَهُمْ نارُ جَهَنَّمَ لا يُقْضى عَلَيْهِمْ فَيَمُوتُوا وَلا يُخَفَّفُ عَنْهُمْ مِنْ عَذابِها كَذلِكَ نَجْزِي كُلَّ كَفُورٍ »
فاطر : 36 استكه مرگ وراحتى وتخفيف را از أهل عذاب نفى مىكند . در باره أهل بهشت آمده
« خالِدِينَ فِيها لا يَبْغُونَ عَنْها حِوَلًا »
كهف : 108 يعنى در بهشت هميشگى اند وانتقال از آنرا طالب نيستند واز آن سير نمىشوند .
« لا يَسْمَعُونَ حَسِيسَها وَهُمْ فِي مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خالِدُونَ »
أنبياء : 102 صداى آتش را نمىشنوند ودر آنچه نفس شان ميل دارد دائمىاند .
گر چه درك اين حقيقت براي ما مشكل است ولى نمىتوان أوضاع عالم آخرت را از اين جهان قياس گرفت وقوانين هر دو را يكى دانست .
وامّا راجع بمطلب سوّم :
عذاب وشكنجه وگرفتارى آخرت صورت واقعي عصيان ومخالفت دنيا است وآن لازم ودائم است توضيح آنكه : اعمال خوب وبد آدمي ، اجزاء بدن اوست كه بشكل نيرو از بدن وى بيرون ميريزد وهمان نيروها بنا بر حقيقت بقاء اعمال در عالم باقي مىمانند وذرّهاى از آنها كاسته نمىشود ، آن نيروها در آخرت بخود آدم بر مىگردند واى بسا اعمال چشم در جاى چشم واعمال دست در جاى دست وهكذا مىنشيند وبه همان اعضا تبديل مى شود . وچشم وگوش وغيره كه از آنها تشكيل شده هميشه در عذاب يا در رحمت خواهد بود مثلًا زبانىكه از ميليونها « لا اله الّا اللّه » تشكيل يافته هميشه راحت وهميشه گويا وهميشه شاد خواهد بود وزبانىكه از غيبت ، بهتان ، دشنام وغيره فرآهم آمده هميشه در عذاب خواهد بود . همانطوركه شورى از نمك ، ترى از آب ، چربى از روغن جدا شدني نيست اينگونه أعضاء نيز كه از اعمال نيك وبد بوجود آمدهاند چون ذات وأصل خميرهء آنها همان رحمت يا عذاب است همواره در عذاب ويا در رحمت خواهند بود قرآن مجيد فرموده :
« لا تَعْتَذِرُوا الْيَوْمَ إِنَّما تُجْزَوْنَ ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ »
تحريم : 7 امروز عذر مياريد فقط