قوانينىكه در اين دنيا بر موادّ وانرژىها حكومت دارد تماماً ناشى يا منطبق بر دو أصل ترموديناميك است 1 - أصل بقاء وثبات كميّتها . 2 - آنتروپى يا كهولت يعنى أصل انحطاط كيفيّتها وضعف وزوال ارزشها . . . با بر داشتن آنتروپى ( پيرى وكهولت ) خصوصيّات ومشخّصات آخرت ظاهر مىشود ولازمه همه آنها لغو آنتروپى است بطورىكه كهولت وآنتروپى را مىتوان مرز وفارق دنيا وآخرت دانست .
وخلاصه در آخرت با ارادهء نافذ ومؤثّر خدا ، أصل كهولت وپيرى از موجودات بر داشته مىشود وهر چيز مخلّد مىشود وكلمهء فنا وزوال وپيرى از قاموس موجودات حذف مىگردد . اين مطلب حتمي است گر چه تصوّر آن براي ما مشكل است .
راجع بمطلب دوّم بايد دانست :
با برداشته شدن أصل كهولت از أشياء همه چيز هميشه تازه وجوان خواهد بود وگذشت ايّام ، سعادت را بعادت وسيرى وعذاب را براحتى تبديل نخواهد كرد .
قرآن در اين باره چنين فرموده :
« خالِدِينَ فِيها لا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَلا هُمْ يُنْظَرُونَ »
بقره : 162 وآل عمران : 88 وعده عدم تخفيف عذاب دلالت دارد بر اينكه شكنجه وعذاب آنها هميشه تازه وپيوسته ناراحت كننده است ونيز فرموده :
« إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِنا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ ناراً كُلَّما نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْناهُمْ جُلُوداً غَيْرَها لِيَذُوقُوا الْعَذابَ . . . »
نساء : 56 توضيح
« نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ »
در « پوست » گذشت ( در قاموس قرآن ) يعنى هر وقت پوستهاى آنها پخت وبىحسّ شد ، پوستهاى ديگرى را بر آنها عوض ميگيريم تا عذاب را بچشند . آيهء شريفه در اثبات مطلب كاملًا روشن است .
همچنين است آيات :
« فَلا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَلا هُمْ يُنْصَرُونَ »
بقرة : 86
« وَإِذا رَأَى الَّذِينَ ظَلَمُوا الْعَذابَ فَلا يُخَفَّفُ عَنْهُمْ وَلا هُمْ يُنْظَرُونَ »
نحل : 85
« وَقالَ الَّذِينَ فِي النَّارِ لِخَزَنَةِ جَهَنَّمَ ادْعُوا رَبَّكُمْ يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْماً مِنَ الْعَذابِ »
غافر : 49 وروشن تر از اينها آيهء
« وَ