را براى بشر معاصر نزول قرآن كافى ندانسته « 1 » و امر مردم دنيا داير بين عدم تكليف آنان به دين آسمانى و بين مكلفيت به پذيرفن و عمل كردن به دستورات اسلام است ، احتمال اول مخالف سنت خدا و آيات قرآن است ، پس احتمال دوم معين مىشود .
تفسير سوره زخرف « 2 »
« حم ، وَ الْكِتابِ الْمُبِينِ ، إِنَّا جَعَلْناهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ ، وَ إِنَّهُ فِي أُمِّ الْكِتابِ لَدَيْنا لَعَلِيٌّ حَكِيمٌ »
( الزخرف : 1 - 4 ) ؛ سوگند به كتاب آشكار و يا روشن گر ، ما آن را قرآن عربى قرار داديم تا شايد ( آن را ) بفهميد و تعقل كنيد و اين كتاب يا قرآن در امالكتاب پيش ما بلند مرتبه و با حكمت است . معناى آيه دوم و سوم تا حدود زياد روشن است و مراد از امالكتاب لوح محفوظ است كه در آيه 22 سوره بروج به آن تصريح شده است :
« بَلْ هُوَ قُرْآنٌ مَجِيدٌ ، فِي لَوْحٍ مَحْفُوظٍ » ؛
ولى بعضى از مفسرين مىگويد : اين كتابى است كه به لغت عربى قرائت مىشود . او مىگويد : قرآن قبل از اينكه به زبان عربى در آيد در مرحلهاى از كينونت وجود داشته كه در آن مرحله عقول بشر دسترسى به آن نداشته . در نتيجه از اين آيه ( آيه سوم ) فهميده مىشود كه كتاب برحسب موطن نفس الامرى و واقعيتش ما فوق فكر و اجنبى از عقول بشر است و خداوند آن را از آن موطن پايين آورده و در خور فهم بشر قرار داده و به لباس لغت عربى در آورده به اين اميد كه عقول بشر با آن انس بگيرد و حقايق و معانى آن را بفهمد . و
هامش
( 1 ) - بعلاوه كه اديان گذشته دليل عقل پسند بر بقاى خود براى بشر فعلى ندارند و تدين به آنها بدعت است و حرام .
( 2 ) - اين سوره مكى و داراى 89 آيه مى باشد .