و او از آمدن وى چهرهاش گرفته شده و دامن خود را جمع كرده و رويش را از وى برگردانيد و آيه در مذمت او وارد شده است . اين روايات همه آنها ضعيف السند است و قابل اعتماد نيست « 1 » ؛ بلى صاحب تفسير الميزان از نظريه سيد مرتضى كه نزول آيه را در حق آن حضرت انكار كرده به آيات متعددى حمايت نموده است .
مولف مىگويد : هر كسى آيات اين سوره را دقت كند مطمئن مىشود كه خطاب به خود آن حضرت ( ص ) است . غايت آوردن دو فعل در اول سوره از باب عدول از خطاب به غيبت است كه در آيات 6 و 7 و 8 و 10 دوباره شخص پيامبر مورد خطاب و عتاب قرار گرفته است .
شواهد تفسير صاحب الميزان قابل جواب است .
آيه از بهترين شواهدى است كه قرآن از انشاى خود پيامبر نيست ؛ زيرا هيچ كسى راضى نمىشود در بين اصحاب خود ، مورد عتاب و سر زنش قرار بگيرد ، قبلا نيز سر زنش هاى ديگرى كه به ايشان از جانب خالق جهان شده ، بيان گرديد و اين نشان مىدهد كه قرآن كتاب خداوند است . اين هم ترجمه آيات مباركه :
چهره درهم كشيد و رو بگردانيد كه ( چرا ) كور نزد او آمد . توچه دانى او در پى پاك شدن باشد و يا به خود آيد و ( آيات قرآن ) به او نفع رساند . اما آن كه توانگرى خود را به رخ مردم مىكشد تو به او توجه مىكنى تو مسول نيستى اگر او تزكيه را نپذيرد ، اما آن كه به سوى توشتابان آمد در حالى كه از خدا مىترسيد تو از او خود را مشغول مىگردانى نه ( چنين نكنى ) آيات قرآن يك ياد آورى است ؛ هر كسى بخواهد از آن پند مىگيرد .
از اين يازده آيه ، دو مطلب روشن مىشود :
اول : استغناى كامل خداوند از ايمان آوردن مشركين بعد از اتمام حجت بر آنان ، او برى
هامش
( 1 ) - به تفسير البرهان مراجعه كنيد .