دو آيهى سر نوشت ساز
آيهى اول :
« وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ . . . »
( المنافقون : 8 ) ؛ عزت اولًا از آن خداوند است و از عزت او به رسولش و سپس به آنانى كه به او و رسول او ايمان مىآورند مىرسد . مؤمن بايد در مقابل حوادث روزگار شكست ناپذير باشد . قرآن در جايى مىفرمايد : كسانى كه خدا را « ربّ » خود بدانند سپس استقامت كنند ، ملائكه آسمان بر آنان نازل مىشوند كه غم و ترس نداشته باشيد :
« إِنَّ الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ أَلَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا . . . »
( فصلت : 30 )
آيهى دوم :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُلْهِكُمْ أَمْوالُكُمْ وَ لا أَوْلادُكُمْ . . .
هُمُ الْخاسِرُونَ »
( المنافقون : 9 ) ؛ اى مؤمنين مالها و فرزندان شما ، شما را از ياد خدا به خود مشغول نسازند ( كه همه چيز را از دست مىدهيد ) زيان كار و خاسر مىشويد .
تفسير سوره تغابن و سوره طلاق « 1 »
« . . . وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ »
( التغابن : 13 ) ؛ آيه ، دلالت بر وجوب توكل بر خدا مىكند . و در مجموع ، مكارم اخلاقى از نظر فقهى بر دوگونه است : واجب و مستحب و نيز مساوى اخلاقى بر دوگونه است : محرم و مكروه و تشخيص اين موضوع به عهدهى فقيه قادر بر استنباط احكام شرعيه از ادلهى معتبرهى آن است .
به هر حال قانون كلى اين است كه اسباب معنوى در برابر اسباب ظاهرى نيست ، كه يا دنبال كسب برود و يا توكل بر خداوند كند ؛ بلكه اين دو سنخ اسباب دررراستاى يكديگرند ، هم بايد اسباب ظاهرى را به دست آورد و هم اسباب روحانى را : « و اعقل راحلتك و توكل
هامش
( 1 ) - اين دو سوره مدنى هستند ، سوره تغابن داراى 8 آيه و سوره طلاق داراى 12 آيه مىباشد .