تفسير سوره جمعه « 1 »
تسبيح موجودات آسمانها و زمينى
« يُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ »
( الجمعة : 1 ) ؛ آنچه كه در آسمانها و زمين وجود دارند ( و خود آسمانها و زمين ) ، الله ملك قدوس عزيز حكيم را ( از همهى عيوب و نقايص ) تنزيه و تبرئه مىكنند .
اين تبرئه ممكن است تكوينى باشد و وجود كامل و پر منفعت همهى موجودات جهان شهادت مىدهد كه خدا ، موجود بوده و فرمان روا و صاحب اختيار و پاك و منزه از هر عيب و خطا و باعزتى است كه شكست ناپذير بوده و هيچ مانعى در برابر ارادهى او وجود ندارد . و او با حكمت است ( كه همه كار هاى او مصلحت كامل و يا غالب دارد ) .
« هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ إِنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ »
( الجمعة : 2 ) ؛ ( همين خدا با همين صفات خود كه در بين مردم بىسواد ( كه نه خواندن را بلد هستند و نه نوشتن را ) رسولى را كه ازخودشان بود ( بى سواد ) به سوى آنان بر انگيخت ( و برنامهى رسول اين بود ) كه بر آنان آيات او ( خدا ) را تلاوت كند و آنان را تزكيه ( و از اخلاق حيوانى پاك كند ) و به آنان كتاب ( قرآن را ) و حكمت ( كارهاى با صواب ) را تعليم دهد كه پيش از بعثت دين رسول در گمراهى آشكار بودند .
اين مردم در برابر رسول خود بسيار سرسختى و دشمنى نشان دادند ؛ چون در همه عمر
هامش
( 1 ) - اين سوره مدنى و 21 آيه دارد .