روز قيامت نور پيامبر ( ص ) و مؤمنين و مؤمنات به سمت پيش و سمت راست تلاش دارد و همه طلب اتمام و اكمال نور شان را مىكنند :
« « يَقُولُونَ رَبَّنا أَتْمِمْ لَنا نُورَنا وَ اغْفِرْ لَنا إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ »
( التحريم : 8 ) ؛
« يَوْمَ يَقُولُ الْمُنافِقُونَ وَ الْمُنافِقاتُ لِلَّذِينَ آمَنُوا انْظُرُونا نَقْتَبِسْ مِنْ نُورِكُمْ قِيلَ ارْجِعُوا وَراءَكُمْ فَالْتَمِسُوا نُوراً فَضُرِبَ بَيْنَهُمْ بِسُورٍ لَهُ بابٌ باطِنُهُ فِيهِ الرَّحْمَةُ وَ ظاهِرُهُ مِنْ قِبَلِهِ الْعَذابُ »
( الحديد : 13 ) .
كتابهاى رسولان خدا ، نور دهنده است :
« . . . جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ وَ بِالزُّبُرِ وَ بِالْكِتابِ الْمُنِيرِ »
( فاطر : 25 ) .
و بالاخره سرور كائنات و سيد انبياء ( ص ) چراغ نور دهنده است :
« وَ داعِياً إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَ سِراجاً مُنِيراً »
( الأحزاب : 46 ) .
تنبيه
اسباب عقلائى « 1 » در اين زندگانى كه براى دفع ضرر يا جلب منفعت به كار مىرود در آنجا از بين مىرود و قرآن هم به علاوه دلالت همهى آيات وارده در مورد قيامت كه از آنها
هامش
( 1 ) - اسباب بر سه گونه است :
الف ) اسباب عقلى كه قابل تخصيص نيست و دنيا و آخرت را نمى شناسد .
ب ) اسباب عقلايى كه در شرايط قيامت ( خصوصاً ميدان حساب ) به كلى بى اعتبار مىشود .
ج ) اسباب شرعى ؛ مانند دعا و استغاثه و فديه دادن ( در فرض امكان ) ، توبه كردن كه بزرگترين سبب سعادت آدمى در اين جهان است ، در آن جا هيچ فايدهاى براى رفع مشكلات ندارد . لذا در قرآن آمده است كه بيع ( و ساير معاملات و معاوضات و عقود و ايقاعات ) است نه دوستى و نه پيوند خويشاوندى( فَلا أَنْسابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَئِذٍ )و نه چاره جويى مختلف( يَوْمَ لا يُغْنِي عَنْهُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئاً وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ )و نه عوضى گرفته مىشود( وَ لا يُؤْخَذُ مِنْها عَدْلٌ )و نه دروغگويى فايدهاى دارد و نه بى نظمى در دستگاههاى حسابگير تا از آن سوء استفاده شود . هر كس مقدار ذرهاى از خير و يا شر داشته باشد مى بيند .