اين آيات توجه كنيد :
1 -
« وَ لَقَدْ أُوحِيَ إِلَيْكَ وَ إِلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ
« 1 »
عَمَلُكَ وَ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ ، بَلِ اللَّهَ فَاعْبُدْ وَ كُنْ مِنَ الشَّاكِرِينَ »
( الزمر : 65 ، 66 ) ؛ تحقيقاً به سوى تو و انبياى پيش از تو ، وحى شده كه : اگر مشرك شوى ، عملت نابود شده و مؤكداً تو از زيان كاران خواهى بود ؛ بلكه خدا را عبادت كن و از سپاس گزاران باش .
در اين آيهى مباركه ، همهى انبياء و رسولانى كه به سوى آنان وحى شده ؛ مورد تهديد قرار گرفتهاند كه در فرض شرك ، اعمالشان نابود شده و در زمرهى زيانكاران خواهند بود . در اين جمله مىشود گفت : تهديد ظاهرى براى انبياء است كه قصد نهايى تهديد كفار است ؛ ولى سرزنشى به آن حضرت و ساير انبياء صورت نگرفته است . و الله العالم .
2 -
« عَبَسَ وَ تَوَلَّى ، أَنْ جاءَهُ الْأَعْمى ، وَ ما يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّى ، أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرى ، أَمَّا مَنِ اسْتَغْنى ، فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّى ، وَ ما عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّى ، وَ أَمَّا مَنْ جاءَكَ يَسْعى ، وَ هُوَ يَخْشى ، فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّى »
( عبس : 1 - 10 ) ؛ چهره درهم كشيد ، اينكه كورى نزد او آمد ، توچه مىدانى شايد او ( به جواب و تعليم تو ) تزكيه شود ، يا متذكر حقيقت شود از تذكر آن سود برد ، اما كسى كه خود را ثروتمند نشان مىدهد و تو ، به او روى مىآورى چيزى بر تو نيست اگر او خود را پاك نسازد و اما آن كه شتابان آمد در حالى كه او ( ازخدا ) مىترسيد ، آيا تو از او ( به ديگران ) مىپردازى .
در اين ده آيه ، مىبينيد كه آن حضرت چگونه مورد سرزنش قرار گرفته است . اين ده آيه ، دليل قوى بر وحى بودن قرآن از جانب خدا است .
اصل ماجرا چنين نقل شده است : جمعى از سران مشركين مكه ، در خدمت آن حضرت ( ص ) نشسته بودند و آن حضرت با آنان صحبت مىكرد تا شايد ايمان بياورند و راه هدايت اتباع آنان به سوى اسلام هموار گردد ، در همين حال عبدالله فرزند ام مكتوم كه نابينا بود وارد
هامش
( 1 ) - در كتاب صراط الحق ج 4 ( كتاب معاد ) مفصلًا در مورد حبط صحبت شده است .