و يا با شمول عبادت او ، اين كلمه و ساير مشتقات مادهى طغيان در حدود چهل بار در قرآن ذكر شده است . و معناى آن تجاوز از حد معصيت است :
« . . . وَ لا تَطْغَوْا فِيهِ فَيَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبِي . . . »
( طه : 81 ) ؛ طغيان نكنيد كه غضب من بر شما حلول مىكند .
1 -
« . . . فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى ،
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِياؤُهُمُ الطَّاغُوتُ . . »
( بقره : 256 ، 257 ) ؛ هر كسى به طاغوت كافر شود و به خدا ايمان آورد محققاً به ريسمان محكمتر خداوند چنگ زده است ، سرپرستان كفار طاغوت هستند .
2 -
« لِلطَّاغِينَ مَآباً »
( نباء : 22 ) ؛ دوزخ مرصاد و كمينگاه است و براى طغيانگران محل باز گشت .
3 -
« . . . يُرِيدُونَ أَنْ يَتَحاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَ قَدْ أُمِرُوا أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ . . . ،
« . . . وَ الَّذِينَ كَفَرُوا يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ . . . »
( نساء : 60 و 76 ) ؛ مى خواهند نزاعهاى خود را به وسيلهى حكم طاغوت حل كنند ، در حالى كه به آنان امر شده كه به طاغوت كفر بورزند ، كسانى كه كفر ورزيدهاند در راه طاغوت مىجنگند . و آيات ديگر .
طغيان طاغوت ، گاهى در دين است كه بلاشك مبارزه با او در فرض قدرت ، واجب است ؛ گاهى در دفاع از جان و مال و عرض مسلمانان است و گاهى در دور كردن او از قدرت و دولت و حكومت است ؛ كه بايد جلو او گرفتهشود .
از آيات مباركهى فوق ، ثابت مىشود كه رأى دادن به طاغوت كه بسيار عصيانگر و ستمگر و فاسق متجاهر است چه در نمايندگى در مجالس مقننه و چه در قوهى مجريه ، حرام مؤكد است و كمك كردن به او - به هر شكلى كه باشد - در رسيدن به حكومت ، رياست جمهورى ، صدارت ، رياست كابينه ، وزارتها ، رياستهاى عمومى و ساير مناصب ، شرعاً ممنوع است خصوصاً نصب او در قوهى قضائيه و نيز مراجعه كردن مردم به قاضى طاغوت